Mevrouw Brown, Red Rock en Rover

Mevrouw Brown, Red Rock en Rover

Is het waar dat alle subjectieve associaties ook objectief zijn? Met andere woorden, als jij je psychologie van jezelf toepast, zul je praten over jezelf in associatie met jezelf. Als je het naar buiten jezelf projecteert, zul je praten over je objectieve associatie, hetzij tussen twee objecten, of tussen jezelf en het andere object. Dus dat is de manier waarop jij denkt, nietwaar? Waarom? Dat is de manier waarop jij vormt zoals een menselijke denkgeest denkt. Het is een zelf conceptuele associatie.

Ik wil dat jullie deze discussie met mij aangaan, diegenen van jullie die dit proces ondergaan, want als het ons wordt toegestaan uit de religieuze en filosofische connotaties te komen van de noodzaak voor een definitie van het proces dat je nu in je denkgeest ondergaat, kan onze vooruitgang naar de realisatie van singuliere denkgeest daadwerkelijk heel erg snel zijn. En even vanzelfsprekend zal het moeten omvatten de bezwaren die je hebt gebruikt een correspondentie met jezelf te formuleren in de beperking van je geestesassociatie. Ik ga heel even de Cursus in Wonderen gebruiken, omdat we hier een paar hele fundamentele associaties nodig hebben. Dit is mijn verklaring aan jou: Ten eerste: Het universum is denkgeest en dat het singuliere denkgeest is die zich eeuwig voor altijd uitbreidt. Ten tweede, de definitie van jou als een mens: Jij bent een objectieve perceptuele associatie van zelf-identiteit besloten binnen een tijdelijk referentiekader. Is dat oké?

Laten we een paar hele eenvoudige zinnen proberen die hiermee zullen corresponderen: De werkelijkheid is een enkele, hele denkgeest. Het hele universum is gebaseerd op ideeën. Alle ideeën zijn besloten binnen de menselijke denkgeest. Aangezien jij een menselijke denkgeest bent, zijn allen ideeën van elke aard, hetzij in correspondentie of het loslaten van correspondentie, hetzij in opvolgende correlaties van associaties besloten in jouw menselijke denkgeest. Voor sommigen van jullie kan dat heel leuk beginnen te zijn als je geen aanstoot neemt aan het eenvoudige idee dat je denkgeest bent. Jij bent die denkgeest.

Hier is de moeilijkheid. Zodra ik je objectieve associaties geef in correspondentie met jezelf, begin je die te formuleren in een vorm van beklemming van je noodzaak voor een definitie van jouw eigen oorzaak en gevolg relatie. Ik weet dat je dat doet. Ik weet dat het onmogelijk is dat je dat niet doet, want fundamenteel gezien is de conceptuele of objectieve werkelijkheid conclusionair (gericht op een conclusie). Luister. Het is voor jou onmogelijk niet tot conclusies te komen in de correspondentie met jezelf. Het heeft letterlijk niets te maken met of die conclusies waar zijn of niet; het is een proces dat inherent is aan een objectieve associatie. Ik kan dat niet van je afnemen. Dat is wat jij bent. Ik probeer niet je daarvan af te halen. Wat ik probeer te doen is je te laten zien dat elke lineaire correspondentie van jouw associaties met je eigen gedachtevormen altijd voorbij en verdwenen zal zijn. En als zij voorbij en verdwenen zijn, zal die correspondentie altijd beperkt zijn tot het aspect van jouw definitie van jezelf. Dat kan letterlijk niet anders. Is dat niet zo? Je mag dan op ze vertrouwen om je werkelijkheid te formuleren, hetgeen is wat de menselijke conditie doet. Het vertrouwt dan op die vormen van gedachte. Hij vindt een correspondentie in die gedachtevorm die hem letterlijk een bestaande tijdelijke associatie met zichzelf geeft. Hij gaat dan voorbij en hij verzamelt die momenten van bestaansvorm en leeft binnen de associatie van de beperking tussen zijn eigen oorzaak en gevolg relatie. Dat is het feit van de zaak.

Hier is het geheim ervan: Scheppende denkgeest is een eeuwige uitbreiding, niet in welke projectie noch in enige objectieve correspondentie dan ook. Aangezien jij duidelijk in een objectieve correspondentie bent met je gedachten, onderwijzen we je niet-conclusionair denken (denken zonder tot een conclusie te komen). Dat is het hele onderwijs. Dit is wat het Werkboek doet. Wat het letterlijk tegen je zegt is:

De wereld heeft niets met de werkelijkheid te maken. Ze is je eigen makelij, en bestaat niet (les 14)

Dat is een conceptuele gedachte waarop je kunt vertrouwen! Als je enig vertrouwen gaat hebben op conceptueel denken, vertrouw dan op die gedachte. God is de Denkgeest waarmee ik denk  (les 45) is een andere, omdat zij geen elementen bevatten van de vergelijking van je associatie met jezelf.

Er is geen enkele manier waarop ik de wijze kan afbreken waarop jij in jouw eigen denkgeest correspondeert met je zelf-identiteit, behalve je te vertellen dat die altijd voorbij en verdwenen is. Niet alleen is hij altijd voorbij en verdwenen, maar hij zal beperkt zijn door de factoren waarmee jij correspondeert in je eigen herinneringsassociatie van wat je bent. Is dat zo? Ik ga je dit voorlezen; dit zijn belangrijke dingen. Wat hebben we gezegd? We zeiden dat jij een idee bent. God is een idee. God heeft een idee van jou dat zich voor eeuwig uitbreidt. We hebben gezegd dat jouw conceptuele associaties, hoewel niet werkelijk, kunnen worden binnengebracht, door de macht van jouw denkgeest, in de realisatie van enkelvoudige heelheid, want er niets wat het tegenhoudt om dat te doen. Met andere woorden, wij maken ons geen zorgen over waar jij over denkt, maar alleen dat jij denkt. Herinner je je dat? Herinner je je dat oude gezegde: “Voordat je de zaak verpest, denk” – T-H-I-M-K!

Jullie hebben manieren geleerd om je eigen conceptuele waardesysteem te formuleren dat de methoden overstijgt waarlangs je eerst tot conclusies kwam. Hoe meer je in staat bent je denkgeest te open voor een niet-definitieve, niet-beperkende identiteit, des te breder zal je reikwijdte worden van het proces van jouw denken, heel eenvoudig omdat jouw denkgeest, denkgeest, een denkende factor is. Het hele universum is trouwens vervat in jouw eigen denkgeest. Feit is dat jij er toch maar 6% van gebruikt. Nu, wat is al dat andere dan in je denkgeest? Zou het kunnen dat iets ervan meer lucide is wat ik ontken? Zou het kunnen dat er een factor van kwantumrelevantie is die zal overwinnen als ik heel even de noodzaak van mijn identiteit loslaat? Ik onderwijs jullie kwantumdenken – het oplossen van de relatie die je eerst hield in de slavernij van opeenvolgende vorm. Is dat oké? Je geniet daarvan! Het plezier dat je eraan beleeft is door niet te proberen het te begrijpen. Heel eenvoudig omdat wat ik jou aanbied constant verkeerd door je begrepen zou worden, eenvoudig omdat alle conceptuele relatie fundamenteel een misverstand is. Het is een misverstand van wat jij werkelijk bent. Wij willen dat jij jezelf in de totaliteit verkeerd begrijpt – eenvoudig door niet te proberen de correlatie te begrijpen.

Wat moeilijk voor jou te zien is, is dat op het moment dat je het niet begrijpt alle andere relevante procedures van jouw perceptuele denkgeest onmiddellijk naar jouw nieuwe werkelijkheid zullen synapsen. Het lijkt alsof je hen in je eigen denkgeest moet aanroepen. De waarheid is precies het tegendeel. Door ze niet aan te roepen, heb je alle gedachten tot je beschikking die eerst verwierp, of zeker stelde dat waar zijn en vervolgens stopte in zakken van geheugen die je automatisch en gelijktijdig zullen bijstaan in deze nieuwe definitie van je eigen identiteit. Zie je dat?

Nu, zodra je denkgeest dat begint te doen, ben je opgetogen over het voortdurende vooruitzicht – dat is geen slecht woord – van openbarend denken, eenvoudig omdat je jezelf niet in je eigen gedachten omsluit. Het weerhoudt je er niet van jezelf in je eigen gedachten te omsluiten, maar de oefening is er duidelijk een van bevrijding van de associaties vervat in je eigen denkgeest. Het maakt niet uit hoe je het doet. Je zult beginnen te denken op hele slinkse manieren. Je zult ontdekken dat je denkgeest short-cuts zal nemen. Er wordt niet van je gevraagd een proces te hebben om tot een bepaalde conclusie te komen op basis van al het bewijs dat je hebt. Uiteindelijk voel je de frustratie van het tot een conclusie komen en dat die toch altijd al verdwenen is. Elke conclusie waartoe je op die manier komt is een hele langzame manier van denken. De hersenen van het lichaam denken op een hele langzame manier. Alle scheppende denkgeest denkt in kwantum. Die snijdt letterlijk dwars door de circuits die gemeten worden met de lichtsnelheid en correspondeert met de singuliere werkelijkheid. Het wordt een proces – dat is wat jullie nu voelen.

Dus de dood is een idee. Laten we het proberen: De dood is een idee in jouw denkgeest. Jij hebt een idee van de dood. Als je van gedachten verandert, zou je niet kunnen sterven. Je kunt dan geen enkele correspondentie van de dood in je associatie vinden. Het wordt gewoon onnozel voor je. Zelfdoding is bijna in alle staten een misdaad. Ik zie in Texas, waar zij steeds vaker de doodstraf (mensen ter dood brengen) beoefenen, dat een wetgever twee dagen geleden zei: “Ik wil van zelfdoding een halsmisdaad maken.” Ongelofelijk idee! Dat is geestig! Iedereen die zelfdoding probeert verdient het te sterven, bij voorkeur door dodelijke injectie!!! Dus, wat je ook de hele dag door doet, wanneer je plotseling moet lachen weet je vaak niet eens wat de grap is. Wat er is gebeurt is dat je de verdediging van jezelf hebt losgelaten, en niets geeft meer vreugde en is geestiger dan de ontdekking van nueva – een nieuwe manier van denken.

Aangezien jouw denkgeest eigenlijk God denkende is, is het dichtst dat je komen kunt bij eeuwige, scheppende gelukzaligheid de voortdurende transformatie van je conceptuele denkgeest. Dat is het feit van de zaak. Het feit is dat het zich in jouw denkgeest bevindt en dat jij het doet. Het feit is dat onze denkgeesten enkelvoudig zijn en dat al onze concepten vervat zijn binnen deze associatie. Ik laat jou zien hoe je, via dit proces, kunt genieten van wat je ‘kwantum’ noemt, of scheppende associatie.

We zijn niet bezorgd over jouw concepten; we begrijpen dat je een conceptuele associatie bent. Het heeft geen zin jou te vertellen dat je een illusie bent of “dat dit het domein van het ego is.” Wat kan mij dat schelen? Jij bent de noodzaak om te kijken naar het feit dat het menselijk bewustzijn een vermogen is van zijn eigen identiteit in associatie met zichzelf. Cogito ergo sum – ik denk, dus ben ik. Mij is wel een zorg wat jouw “dus” is. Ik ben mij heel wel bewust dat jij “dus” bent. Het enige wat je moet doen is al je “dussen” in te sluiten en dan zullen je “denken” en “zijn” hetzelfde worden, omdat zij hetzelfde zijn. Maar het proces van het gebeuren daarvan is wat wonderen zijn – zij transporteren eenvoudig over de noodzaak van de verdediging van de associatie. Zie je? Jezus gebruikt de term “vloeien over.” Zij hoeven geen slinkse routes te nemen die jij in jouw eigen denkgeest hebt geconstrueerd om tot conclusies te komen over objectieve associaties. Heb je dat?

We zullen hier van twee plaatsen voorlezen. Dit is nogal aardig; het is er een die we de hele tijd lezen, maar je zult er misschien op een beetje een ander manier naar kunnen kijken.

Het zelfconcept is altijd de voornaamste preoccupatie, ingegeven door de historische referenties, van de wereld geweest, in de correspondentie met haar relatie voor dit moment in de tijd!

Dat staat er niet!

En iedereen gelooft dat hij het antwoord moet vinden op het raadsel dat hijzelf is.

Daar gaan we: het raadsel het niet te weten.

Verlossing kan worden gezien als niets meer dan de uitweg uit concepten.

Letterlijk! Maar je kunt duidelijk niet aan de concepten ontsnappen door ze van jouw eigen denkgeest af te trekken. Dat zou eenvoudig te laat zijn, eenvoudig omdat er niets buiten jouw denkgeest is als een idee zijn bron niet verlaat. Dit doet zich voor in het onderwijs van de vergelijkingen van wat jij noemt ‘projectie met uitbreiding van jouw denkgeest.’

Verlossing kan worden gezien als niets meer dan de uitweg uit jouw conceptuele zelf. Ze houdt zich niet bezig met de inhoud van de denkgeest, maar met de eenvoudige vaststelling dat jij denkt.

En omdat jij denkt is het andere element waar wij over spreken dat de perceptuele denkgeest een besluitvormingsmechanisme bezit dat er eigen aan is.

Ik onderwijs je niet niet te beslissen; ik onderwijs je de beslissing genomen te laten worden, niet gebaseerd op jouw referentie met jezelf. Op geen enkele manier probeer ik je ergens heen te laten gaan waar je niet-denken kunt beoefenen. Ik onderwijs je je denkende associatie te transformeren tot bredere zelf-associaties. Dat is wat hier wordt gezegd.

Zoek je Zelf niet in de vormrelaties van jezelf.

Er is geen concept mogelijk dat kan staan voor wat jij werkelijk bent.

Want jij bent hele denkgeest, God scheppend. Dat wil niet zeggen dat je geen voldoening kunt ontlenen aan je eerdere gedachtevorm associaties, aangezien zij specifiek zijn ontworpen om je identiteit binnen je eigen denkgeest te bevestigen. Is dat niet zo? En je zult hen aanwenden in een definitie van jezelf, want dat is wat je bent. Ik zeg je dat een definitie van jezelf onmogelijk de enkelvoudige realisatie overleven kan dat jij een enkele hele universele denkgeest bent. Gelukkig is de werkelijk geen kwestie van overleven. Het heeft niets te maken met het overleven van je oude gedachtevormen. Waar zou het overleven van je gedachtevormen anders in kunnen uitmonden dan in jouw eigen vernietiging? Jouw bereidheid dat eerder te accepteren verbijstert me. Je ontdekking dat het niet nodig is een sterke mening te hebben over de oude definities van jezelf in correspondentie van je denkgeest zal je verbazen. Ik wil dat je ziet dat dat een realiteit is. Ik bedoel dat je niemand voor de gek zult houden door je relaties in je eigen denkgeest te formuleren en te doen alsof je ze onderzoekt. Ik onderwijs je dat dit een proces is van wonderdenken.

Wat maakt het uit welk concept je aanvaardt, zolang jij een zelf waarneemt dat in wisselwerking staat met het kwaad en reageert op verdorven dingen? Jouw concept van jezelf zal nog steeds totaal betekenisloos zijn. En je zult niet zien dat jij alleen met jezelf in wisselwerking kunt staan. Het zien van een schuldige wereld is slechts het teken dat jij je lessen leerde onder leiding van de wereld, en dat je haar ziet zoals jij jezelf ziet. Het zelfconcept omvat alles waar je naar kijkt, en niets valt buiten deze waarneming. Als je door iets kunt worden gekwetst, zie je een beeld van je geheime wensen. (Hoofdstuk 31).

Ik wist niet dat dat in het boek geschreven stond! Die zin staat er niet langer in. Ik moet hem twee keer gebruikt hebben en hij werd opgebruikt. Luister even naar me – maak je geen zorgen als je het opgebruikt. Velen van jullie lijden aan geheugenverlies. Dat is wat vergeving is; het is het verlies van de noodzaak jezelf te verdedigen, want al je grieven zullen de verdediging van jezelf zijn. Dat kan een beetje verontrustend zijn. Je bent in gesprek en plotseling heeft het geen enkele betekenis. Je bent de referentie verloren aan de hand waarvan je het definieerde. Velen van jullie lachen daarom. Ga maar snel terug naar jouw eigen – mensen die hier weggaan zijn heel angstig voor dat verlies – of van die expansie. Is dat niet ongelofelijk? Dat is wat angst is. Angst is eigenlijk de conceptuele associatie in elk opzicht. Vrijheid is het loslaten in alle opzichten of het kortstondige loslaten van de noodzaak voor de verdediging van het zelf. Je hebt het.

Niets meer dan dat. En in jouw lijden, van welke aard dat ook is, zie jij je eigen verborgen verlangen om te doden.

Ik probeer hier heel even uit de concepten te blijven om je te laten zien hoe jouw denkgeest nu begint te werken. Waar we mee te maken hebben is de zekerheid dat alles een idee is. Het probleem dat een conceptuele denkgeest heeft bestaat in de beperkte definities van een vorm die hij vervolgens gebruikt om andere vormassociaties te weerspiegelen. Zien jullie dat? Hij begint wat te doen? Te specialiseren in zijn eigen conceptuele relatie. En hij kan inderdaad een expert worden in de specialisatie van de beperking van zijn eigen vormidentiteit. Dit is het onderwijs van de wereld: Word een expert binnen een beperkte gebied van zelf-identiteit.

Ik onderwijs jullie een expert te worden in het continue loslaten van de noodzaak voor de specialisatie of bezigheid van je conceptuele denkgeest die je zal binden aan je oude referenties. Merk op dat ik helemaal geen zorg heb over wat je bezigheid is. Heet enige wat ik zeg is dat elke bezigheid die je hebt kan worden verbreed in een nieuwe definitie van jezelf in je eigen relatie, heel eenvoudig omdat jij een definitie van jezelf in een relatie bent. Elke wat jij noemt ‘speciale relatie of bezigheid’ zal je binden aan die inherente correspondentie, op basis van wat jij jezelf noemt. Oké?

Ik onderwijs je op een bepaalde manier een poëtische loodgieter te zijn. Ik leer je dat jouw denkgeest niet beperkt is tot het repareren van pijpen, maar dat je, als je dat laat gebeuren, heel letterlijk een correspondentie zult vinden in het geheugenpakket dat jou hersenen zijn. Het is erg moeilijk dat op dit punt te onderwijzen.

Laten we kijken of ik je dit kan onderwijzen: Alle denken is objectief. Ik zal de term ‘spier’ gebruiken. De hersenen zijn een spier. Ieder afzonderlijk ogenblik oefenen of corresponderen er miljarden cellen in jouw relatie met andere relaties. Velen van jullie, wanneer je de vreugde van de nieuwe spierrelatie voelt, zullen beginnen te hardlopen. Je gaat naar buiten en begint oefeningen te doen en allerlei dingen, want je hersenen voelen hun spier en jij wilt hen tot actie aanzetten. Dat is helemaal prima. Maar onthoud dat de actie altijd volgt op de spier-herassociatie die zich afspeelt binnen het gemak van je behoefte aan een identiteit van jezelf. Dus ik onderwijs je dat de hersenen, de denkgeest – het kan me niet schelen hoe je het noemt – nooit slaapt. De hersenen/denkgeest is 100% de hele tijd een activering van je associatie. Natuurlijk rem jij hem af; je remt hem letterlijk af en dwingt hem in een associatie van jezelf die je, door middel van jouw ogen, een beperkte definitie geeft, zodat je maar zoveel licht in je hersenen binnenlaat. Je bent bang om meer licht binnen te laten, omdat je je loodgieterschap zult verliezen. De kans is groot dat je gedichten begint te schrijven en je bent door je eigen correlatie al veroordeeld tot het zijn van een loodgieter. Ik heb je net voorgelezen, gezegd dat het zich alleen in jouw eigen denkgeest bevindt. Maar het veranderingsproces is niet het proces van een herevaluatie van je conceptuele identiteit, maar het loslaten van de noodzaak voor überhaupt enige evaluatie.

Dit is je wil overgeven aan God. Wat ik wil dat je ziet is dat dat een heuse gebeurtenis is. Ik bemoei me helemaal niet met de overgave. Waarom? Ik wil niet het conflict van mijn eigen denkgeest. Waarom zou ik overgave moeten oefenen? Ik geniet van een voortdurend nieuwe relatie met mezelf. Ik zal zien of ik kan uitdrukken hoe mijn denkgeest zou werken in zijn objectieve associatie met de werkelijkheid. Aangezien de hele denkgeest niets anders dan een opslagcontainer, wordt geen gedachte die je ooit hebt vergeten. Het enige wat ik je kan vertellen is dat als je gedachten  over dingen opslaat, hoe minder je objectieve gedachtevorm te maken heeft met een doel dat jouw eigen associatie bevestigt in een correspondentie met het object, des te waardevoller die objectieve vorm voor je zal zijn. Kun je dat zien? Het is moeilijk Trivial Pursuit te onderwijzen. Ik onderwijs Trivial Pursuit. Kun je dat zien? Bij het spelprogramma Jeopardy doen heel weinig specialisten mee. Begrijp je? Tenminste de helft van de antwoorden tijdens Jeopardy komen niet door de conclusie van het formuleren wat het antwoord is. Als ik een goede reeks heb, kan ik de Jeopardy-vragen zo snel beantwoorden als zij worden gesteld. Veel deelnemers aan Jeopardy beantwoorden de vraag voordat die zelfs maar is gesteld. Daarom moeten ze de zoemer zo afstellen dat hij pas aangaat na de vraag. De meeste mensen zouden anders eenvoudig de hele tijd zoemen. Niet alleen zouden ze hun vinger op de zoemer houden, maar ze zouden weten wat de vraag gaat zijn. Tjonge, dat klinkt als Sheldrake’s morfogenische veld. Dat is het ook!

Het antwoord en de oplossing voor het probleem zijn altijd vervat binnen de wijde reeks van het gedachteprogramma. Dit is wat helderziendheid is. Als je de noodzaak laat gaan te definiëren wat er gaat gebeuren op basis van jouw eigen opvattingen, kan alles gebeuren. Letterlijk! Jij bent een grootse voorspeller. Alle voorspellingen zijn self-fulfilling. Hoe ben ik daarin afgedwaald? Dat is absoluut waar. Ik kwam terecht in Jeopardy. Het is niet gebaseerd op kennis, maar het is gebaseerd op wat we een vorm van kwantum denken zouden noemen, waar je een flits krijgt, je noemt het ‘in-tuit,” maar het houdt in “out-tuit.” Het is erin en eruit. Maar het is spontaan.

“Ik weet niet hoe ik het antwoord wist.”

Ik ga je vertellen hoe je het antwoord wist. Je kende de antwoorden omdat je de activiteit van je eigen hersen-geest had geoefend, niet op basis van de beperkte definitie van de associatie. Dat wil zeggen, je specialiseerde je niet in de vraag die gesteld werd, maar de in de manier waarop je op iedere in associatie met jezelf gestelde vraag zou antwoorden. Dat heet scheppend denken. Kun je hier een klein beetje van begrijpen? Ik train je denkgeest om dat te doen. Denkgeest is een mechanisme van scheppende gedachte. Ik neem je je objectiviteit niet af.

Ik herinner me de eerste keer dat ik ontdekte dat ik kon lezen. Ik was absoluut verbijsterd. Mij was geleerd dat “Jane” een ding is. En plotseling keek ik naar buiten, las ik een zin en begreep ik die binnen de grenzen van mijn eigen denkgeest. Ik dacht onmiddellijk dat bibliotheek het mooiste was wat er ooit maar zijn kon, want ik kon de bibliotheek ingaan en dan waren daar al die objectieve associaties die mij zouden helpen te definiëren wat ik was. Pas later ontdekte ik dat ieder van hen was gecategoriseerd in zijn eigen afzonderlijke associatie, en dat zodra ik begon te specialiseren en een ding werd ik de andere dingen die ik in mijn denken op waarde had geschat van mijn denkgeest moest aftrekken. “Wel, als dokter wordt ga je…” Als je proctoloog wil worden, laten we het onder ogen zien. Ha! Ha! Ha! Jullie lachen! Dat is een oude mop! in werkelijkheid liggen die ergens in je denkgeest opgeslagen en krijg je plotseling een associatie en dat is wat je zoveel plezier geeft. Wees niet bezorgd hoe je dat doet; het werkt heel goed. Het is een geweldige manier. Ik wil er zeker van zijn dat jullie dit begrijpen.

We onderwezen het vroeger als kennis om kennis’ wil. Wat we zeggen is: leer het zonder enige reden; hoe meer feiten je leert zonder enige reden, des te gemakkelijker daarop door je nieuwe denkgeest een beroep zal worden gedaan naar gelang je de noodzaak loslaat. is dat waar of niet? Kun je dit begrijpen? Nee, dat kun je niet. Jij denkt dat, omdat ik weet dat Topeka de hoofdstad is van Kansas, ik mij specialiseer in hoofdsteden van staten. Dat is niet waar. Ik weet dat Topeka de hoofdstad van Kansas is, omdat Topeka de hoofdstad van Kansas is. Het is niet de hoofdstad van Kansas om enige reden. Nu. Ik hoef niet een reden te vinden waarom ik een specialist ben geworden; ik kan dat een feit in mijn denkgeest laten zijn.

Het lijkt niet alsof het voor een menselijke denkgeest zal werken, want die is gewend aan de validering van de feit-associatie in plaats van de scheppende her-associatie, eenvoudig doordat het onnodig is Topeka als de hoofdstad te definiëren. Het is niet dat dat niet het idee inhoudt dat Topeka een van de grootste veeslachtsteden is – al die andere dingen zijn onderdeel van mijn proces, maar ik ben niet van plan een specialist over Topeka te worden, over welke hoofdsteden ik iets weet of, in feite, over alles wat mij mijn inherente vermogen tot her-associatie van mijn denkgeest zou ontnemen dat zich uit mijn non-specialisatie heeft ontwikkeld. Oké? Het kan me niet schelen of je dit hoort. Dat is een feit.

Nu, wanneer jouw denkgeest scheppende sprongen begint te maken is dat een hele aardige gebeurtenis. Dit heet academisch denken. Wat er in academisch denken gebeurt is dat iemand feitelijke relaties formuleert buiten zijn eigen identiteit. De vraag rijst altijd, in het ego: moet ik mezelf blijven formuleren of moet ik mijn werkelijkheid baseren op een objectief feit en mezelf aan die associatie onttrekken? Ik vertel je dat het een combinatie is van allebei de associaties. En dit is wat het wonder zal zijn. Zie je het?

Ik zag een dode kip op de weg hier naartoe en ik aankwam bij de Pilgrims in Engeland voordat zij naar dit land vertrokken. ik zal een feit geven van hoe mijn denkgeest werkt. Hoe is het mogelijk dat ik zou kunnen zijn gegaan van een dode kip naar dat ik plotseling terecht kwam in all consternatie van Nieuw Amsterdam en Engeland? Waarom? Ik heb mijzelf bevrijd van de noodzaak voor definities. Het proces heet een academische afleiding. Als ik uw kip heb doodgemaakt, mevrouw Brown…

“Hé!” (Dat is de buur tegen de andere buur over de schutting).

“Hé, jouw hond heeft net mijn kip doodgemaakt!”

“Jeetje, dat spijt me heel erg, mevrouw Brown. Ik zal het zeker goedmaken.”

“Wel, het was een prachtige kip. Ik kocht hem op de Jaarmarkt.”

“Ja, ik zie dat die kip een gekruist ras is. Die kip is een Red Rock.”

“Wat?”

“Ik zei dat die kip een Red Rock is.”

“Dat wist ik niet.”

“Een van de originele kippenrassen die wij naar dit land brachten heette een Plymouth Rock. De Plymouth Rock kip is een heel veel voorkomende soort kip.”

“Dat wist ik niet.”

“Ja, maar weet u waarom de Plymouth Rock kippen hun populariteit verloren?”

“Nee, dat wist ik niet. Waarom?”

“Wel, ze leggen alleen bruine eieren.”

[Er ligt een dode kip op de weg, de hond hijgt, er druipt bloed.]

“O, u bedoelt dat Plymouth Rock kippen alleen bruine eieren leggen?”

“Ja, ze werden in het bijzonder gewaardeerd omdat ze zowel voor hun vlees als hun eieren konden worden gewaardeerd. in onze nieuwe specialisatie, u weet het wellicht niet, maar fokken ze nu kippen voor vlees of voor eieren. Een van de weinige combinaties die gefokt wordt voor zowel vlees als eieren heet de Red Rock. Aangezien niemand de bruine eieren van de Plymouth Rock bijzonder lekker vond, fokten ze hen tot de hanen van wat je noemt Rhode Island Reds. Nu, Rhode Island Reds produceren meestal witte eieren. En zo kregen we de term Red Rock. In zekere zin kun je je kip en eieren op hetzelfde moment eten!”

Er is een eenvoudige reden waarom mensen geen kannibalisme beoefenen. Zij moeten zich voortplanten. Laat maar. Ik denk niet dat meneer Jones het zou begrijpen. In mijn denkgeest zou het daarheen gaan.

Ze zei: “Jeetje, jij weet echt een hele boel over kippen.”

“Ja, dat is zo en ik ben van plan je te compenseren, en zolang we het over kippen hebben, waarom neem ik u vanavond niet mee uit voor Chinees eten?”

“Wel, waarom dat doen zolang we een kippendiner hebben; kom bij mij thuis en dan eten we dat.”

Hij aait de hond over zijn kop. “Gaat u maar om dat voor te bereiden en dan breng ik wijn. Wat vindt u van 8 uur? Wat denkt u van een flesje Muscatel?”

“Ja, waarom niet, daar zou ik van genieten.”

Dat is weer een ander verhaal!!! Dan valt het doek. Dat is een leuk verhaal. Merk op dat je feitelijke associaties gebruikt om de associatie af te leiden. Of je dat nu doet in correspondentie met de associatie interesseert me niet. Alleen dat je dat doet in je eigen denkgeest en die laat corresponderen. Zie je hoe dat uit mijn denkgeest vloeit?

Nu, dat wil niet zeggen dat ik geen feitelijke informatie had. Hij hield er alleen geen verband mee. Ik ben geen kippenexpert. Als ik echt mind training aan een grote groep onderwees, zou ik hen onderwijzen een totaal irrelevant feit te nemen – irrelevant van het feit dat het geen deel uitmaakt van de associatie – en er een per dat te leren, waarschijnlijk ‘s-morgens tussen 7 en 8. De bevattingsfactoren van jouw referentie-denken zijn dan op hun helderst. Dat is wat ze korte termijn/lange termijn geheugen noemen. Maak je daar geen zorgen over. Als je er één per dag gedurende 365 dagen zou doen en er 50 voor altijd zou onthouden – nu, je hoeft ze niet doelbewust te onthouden – zul je ontdekken dat ze eenvoudig als deel van je her-associatie in je denkgeest zullen komen. Zie je? Het was heel gewoon dat leerlingen geheugenassociaties gebruikten om feiten te verifiëren die niets te maken hebben met het feit zelf. Is dat niet zo? Als je Topeka leert – hoe heb je geleerd dat Topeka de hoofdstuk van Kansas is? Hoe zou je dat kunnen leren? Wat was de manier waarop je dat hebt geleerd? Gat in de sok. Zodat de verbinding werd gemaakt tussen Topeka en gat in de sok? Wat was de verbinding? Toe-peek-a. Je zult de hoofdstad van Kansas waarschijnlijk nooit meer vergeten. Ik beloof je, dat je de hoofdstad van Kansas nooit meer zult vergeten. Niet alleen dat, maar je hebt het op een leuke manier geleerd. Ik heb je niet met een stok of iets dergelijks geslagen, hoewel dat ook werkt. Besef je dat? Topeka is de hoofdstad van Kansas. Whappo! Dat was nogal een moeilijke manier om het te leren. Dat is de manier waarop de meeste menselijke denkgeesten leren – door de pijn van de ervaring – in plaats van de correlatie van de vreugde.

Dus je doet aan kwantumdenken. En het is leuk. Weet je wat er leuk aan is? Wat ook je verschrikkingenrepertoire is, of vreugderepertoire, het maakt geen enkel verschil in het proces als het zich alleen in jouw denkgeest bevindt. Zie je dat? De vrijheid is dat moment van loslaten. De meeste spelers van trivial pursuit leren het eenvoudig omdat zij de mondaine associaties van mensen haten. Het is niets anders dan een soap opera en een definitie van het oude. Zij willen gewoon een andere factor in de denkgeest introduceren, tenminste om die genoeg verbreding te geven zodat hij ergens anders kan zijn. Zelfs als je het doet met de Green Bay Packers ben je tenminste uit die associatie en in een nieuwe associatie van je eigen denkgeest.

Alle macht is jou gegeven in de hemel en op aarde. Er is niets wat jij niet binnen jouw eigen denkgeest kunt. Er bevindt zich geen conflict buiten jou. Dit is een proces dat je ervaart, nietwaar? Maak je geen zorgen over hoe het werkt. Je kunt er niet in falen, eenvoudig omdat mislukking is wat succes is. Als je het niet in je denkgeest correleert zul je de genade van God ervaren. Waarom? Dat is immers wat jij bent? Dus zoek er niet naar in je eigen concepten, maar probeer het niet te vinden door jezelf van je eigen conceptuele associaties af te trekken. Dus het natuurlijke proces zal een kwantum synaps binnen je eigen denkgeest zijn.

Elke keer dat je associaties ziet die deze nieuwe vorm van denken niet kunnen processen, komt dat altijd door dat zij vervat zijn binnen de lichtsnelheidsvormen van de noodzaak van hun eigen moleculaire definitie. Dat is een feit. Heel belangrijk dat het niets met de concepten te maken heeft. Begrijp je dit fundamenteel? Kun je dat zien? Wat je zal verrassen is dat hoe vaak je dit ook aan de perceptuele denkgeest presenteert, hij het zal horen binnen zijn eigen perceptuele associatie. Ik onderwijs jullie dat al je concepten tot de werkelijkheid kunnen worden getransformeerd omdat alles binnen jouw eigen denkgeest is vervat. Het heeft helemaal niets te maken met hoe jij je relatie definieert, aangezien al onze relaties ons altijd zullen beperken.

Als mensen dat niet begrijpen… en dit is wat nu echt moeilijk voor jullie te zien is. Een meisje stuurde mij gisteren een bandje van een kerel en het briefje zei: “Waarom luister je hier niet naar en kijk hoe waardevol deze associatie, die dood is, is in zijn therapeutische associaties?” Dat heeft niets te maken met wat ik die associatie probeer te laten doen. Ik zit hier en vertel hem dat het er niets mee te maken heeft. Het is niet dat hij misschien niet iets zou zeggen wat waarde heeft, maar zeker iets dat waarde heeft zal zich bevinden in haar relatie met zichzelf, niet met mij. Zij gaat mij niet van iets vervat binnen haar eigen denkgeest overtuigen. Hoe zou ze dat kunnen?

Zeg jij dat twee associaties nooit precies dezelfde gedachte kunnen hebben? Als ze die hebben, zullen zij hun conceptuele associatie verliezen. Dat is wat de lol is. Dus het is niet een vergelijking. Het is eenvoudig een laten gaan van vergelijking? Werkelijk? Je kunt daadwerkelijk die morfogenische energievelden opzetten die zowel de vraag als het antwoord bevatten? Het proces is er een van het omkeren van de oorzaak en het gevolg en de oorzaak daarbuiten je niet laten beïnvloeden, maar je denkgeest die te laten sturen door de associaties vervat binnen je eigen bereik. Dat is hoe eenvoudig dit is. Het is ongelofelijk.

Is dat gedachte, is dat energie, Lichtenergie, die je vindt? Ja. Dus je gaat ideeën hebben, maar als je geen andere doeltreffende ideeën aan hen opdringt, zullen zij bevrijden tot de nieuwe associatie van jou denkgeest. Een waanzinnig idee. Transcendentaal existentialisme. Je bevindt je in een constante staat van een her-associatie van je eigen systeem. Is dat niet leuk? En je bent er niet meer bang voor. Is dat niet geweldig? Je hebt aangenomen dat het bestaan angst was. Je hebt aangenomen dat de bescherming van je gedachtevorm associatie was wat leven was. Je bent gewoon in beslag genomen door de definitie van jezelf. En je bent omsloten binnen die associatie? Wat een verbazingwekkend idee. Met wie communiceer je? Alleen je eigen oude gedachteformuleringen. Het is ongelofelijk!

“Ja, maar als jij en ik geen lichaamsidentiteiten hebben, zullen we alle lichamen in de wereld verliezen?”

Ja, natuurlijk. Waarom niet? Er zou niets in jouw conceptuele identiteit kunnen zijn dat je ervan zou weerhouden te herinneren dat je hele, scheppende denkgeest bent, nietwaar? Kom op. Ik ben opnieuw naar besluit gegaan. Als jij had besloten dat je geen loodgieter wilde zijn, zou het enige wat je ervan zou weerhouden een dichter te zijn jouw definitie zijn van wat een dichter is. Er is niets poëtischer dan de manier waarop de loodgieter de waterpomptang op de waterleiding zet. Ik verzeker je dat dat waar is. En voor zover zijn denkgeest hier inkomt, geniet hij van zijn loodgieterschap. Maar het is heel erg veel meer dan de waterpomptang toepassen. Het bevat alle elementen van zijn eigen voldoening van zijn identiteit. In hemelsnaam. Het hele onderwijs van de Cursus is: Je zult nooit tevreden zijn met het zijn van een loodgieter of dichter, maar in de totaliteit van die her-associatie van wat je bent. Hoe zou je ooit gelukkig kunnen zijn met beperkt te zijn in je identiteit? Het heeft geen zin. Het is zinloos.

Eigenlijk, hoe minder je specialiseert, des te gevaarlijker je wordt. Je begint te wenden tot de redelijkheid van je denkgeest. We zijn helemaal niet bezorgd over de specialisatie, en dat zal uiteindelijk niet door de gemeenschap worden geaccepteerd. Waarom? Er moet hier een doel voor jou zijn om hier te zijn. Wat jij in feite zegt is dat er helemaal geen doel is behalve je verlichting. Dat is de ervaring die dit jonge bewustzijn zojuist had.

Nu, die werd aangeboden door mijn associatie van mijn eigen denkgeest. Je zult merken dat je helemaal niet bezorgd hoeft te zijn over het resultaat van het wonder. Hoe minder bezorgd je bent over het resultaat van de associatie, des te breder de reikwijdte van de associatie zijn zal. Zou dit niet waar zijn? Wij willen elkaar niet leren kennen door onze definities van onszelf, die slechts een dichter en een loodgieter zullen laten samenkomen. Natuurlijk kunnen we in een bar komen en samen iets drinken. En jij kunt tegen mij praten over loodgieterij en ik kan tegen jou praten over het schrijven van gedichten. Maar eigenlijk communiceren we op een hele andere manier. Ik verzeker je dat dat niet werkelijk communicatie is. Maar in de expressie van onze wederzijdse afscheiding bevinden zich alle noodzakelijke elementen voor de totaliteit van onze liefde voor elkaar, eenvoudig omdat dat is wat wij zijn. Maar zolang we zoeken binnen de parameter van onze beperking, zal onze voldoening zijn gebaseerd op onze afscheiding in plaats van op onze correspondentie.

Het is het zelfde idee dat wanneer liefde te dicht bij je komt dat heel beangstigend is. Als ik naar binnen ga en in een bar naast iemand ga zitten, en ik daar twee uur ga zitten, is het vrij belangrijk dat hij mij in een soort categorie plaatst. In het bijzonder als ik met mijn dij tegen hem aan stoot. Dit is waar voor alle associaties.

“Wat doe je?”

“Nou, ik ga naar bars en stoot mensen aan.”

“Met welk doel?”

“Zonder enig doel!”

“Daar vind ik heel verdacht. Jij moet in je eigen denkgeest een motief hebben om naast mij te zitten.”

Zal “Ik hou van jou” op dat punt werken? Dat betwijfel ik ten zeerste. Het zou kunnen. Het probleem dat je zult hebben is de manier waarop je het uitdrukt. Is dat niet ongelofelijk. Hij moet geloven dat “Ik hou van jou” een uitkomst heeft. Het moet een daaropvolgende handeling vereisen met betrekking tot wat de liefde was, in plaats van het moment van het wonder van de bevrijding van die associatie. We onderwijzen opnieuw. Er is hiervan geen resultaat. Geen enkel. Er is hiervan geen afsluiting, behalve de vreugde van Universele Denkgeest. En dat is geen uitzondering. Dat is een werkelijkheid. Dat is fijn, om zo te kunnen denken.

Dus jij dacht dat het geheim zat in het op de een of andere manier sorteren van je associaties. Ik onderwijs je dat het geheim is ze te laten zijn wat ze zijn. Maar je zult ontdekken dat, wanneer je aan scheppend denken doet, zullen zij plotseling zonder aanwijsbare reden onderdeel worden van jouw associatie. Dat is het leuke ervan. Het is een nieuwe manier van denken! Wauw! Jullie hebben zeker een hele hoop intuïtie. Het is een nieuwe manier van denken. Het is tot op zekere hoogte leuk om met spontane mensen te zijn. Zij verliezen zichzelf in hun toewijding aan de dood. Als jij jezelf verliest in je toewijding aan de dood spring je eenvoudig het licht in en ben je verdwenen. Je hebt letterlijk helemaal geen reden om hier te zijn. En er is geen reden.

Ik kan je niet laten zien wat liefde is, maar ik kan je laten zien wat het obstakel is. Als het obstakel zich niet in mijn denkgeest bevindt, kan het zich niet in de jouwe bevinden, als je dat niet toelaat, want onze denkgeesten zijn in werkelijkheid hetzelfde. Het enige wat wij doen is gewoon verschillende patronen formuleren in de energieassociatie. Zie je? Wat zou dat in hemelsnaam voor verschil maken? Is het niet ongelofelijk dat je dat doet? En even direct zul je, als je de vorm waarde geeft, een opvolgende vorm krijgen van een andere associatie van die vorm en zul je je werkelijkheid baseren op wat je de nieuwe vorm noemt. En je zult steeds betere telefoons bedenken, betere mechanische middelen om je afscheiding te behouden. En je zult het communicatie noemen. Ongelofelijk.

Er is een interessant idee in War Games dat je een machine, door herhaling, de futiliteit zou kunnen leren van de oplossing die hij zoekt. Is het mogelijk een machine dat te leren? Het is mogelijk jou de futiliteit ervan te onderwijzen. Jij bent niets anders dan een herhalingsmachine. Maar de machine zou tot de conclusie komen dat oorlog futiel is. En dat is precies wat er in War Games gebeurde. Hij zei op het laatst: “Niemand kan dit winnen. Ik wil dit spel niet spelen. Wat vind je van een spelletje schaak.” Je kunt het ultieme spel van associaties van conflict niet winnen. Kwam de machine tot die conclusie? Ja, door de voortdurende herhaling. De vraag is: Hoe vaak ga je proberen het spel in je eigen denkgeest te spelen, waar geen oplossing mogelijk zal zijn – waar de winnaar sterft, is wat dat werkelijk zegt. Het is een prachtige film. Ik zag hem gisterenavond. De conclusie voor elke kant die je kiest zal toch de dood zijn. Het is altijd een kat spel. Je kunt niet winnen.

Ik veronderstel dat je dat in beperking kan definiëren: Ik zal altijd winnen met tik-tak-tor als ik begin en jij de X niet in het midden zet. Dat is een feit. Omdat ik ben begonnen, win ik. Als ik begin en jij de X niet in het midden zet, win ik. Als jij de X in het midden zet, is het een kat spel. Ik wil er zeker van zijn dat je dit begrijpt. Ik weet dat je dat straks gaat proberen. Is het van waarde om dat te weten? Ja. Zie je wat mijn denkgeest daarmee deed. Ik laat je zien hoe je dat doet. Elke keer dat je je zaakjes op orde hebt, komt er iets tussen en breekt het open. Zie je hoe mijn denkgeest dan analogieën van de associatie begint te maken. Jouw denkgeest kan dat en de mensen zullen zeggen: “Let op!” Jullie zijn allemaal sowieso geweldige fantasten. Aan elk spel waarnaar je ooit hebt gekeken kon je met meer volle overtuiging deelnemen. Ik ken jullie, lui. Ik weet hoe jullie denkgeest werkt.

Dus je werd niet noodzakelijkerwijs een expert in de bats en balletjes, maar in de deelname zelf, en je ging het drama binnen van je eigen denkgeest in het spelen van dat spel. Dat is waar. Ik onderwijs je dat te doen. Het worden van een expert in hoe de handschoen en het bat worden gemaakt is echt niet het spel spelen. Maar je moet het spel spelen om een winnaar te zijn. How zou je anders ontdekken dat je niet kunt verliezen?

Naar gelang dit in jou groeit, zul je ontdekken dat je jezelf niet definieert aan de hand van associaties met een conceptuele denkgeest; het is alleen dat je niet weet hoe met de associatie te conceptualiseren, omdat je niet weet hoe in je eigen denkgeest te conceptualiseren. Ik heb geen idee waar je daarmee bent. Ik wil geen op resultaat gericht denken. Het is heel fundamenteel. Als ik plannen maak voor de toekomst, hoe krijg ik dan niet het resultaat van mijn plan?

Dit zijn allemaal gewoon dingen waarover je steeds weer en steeds weer zult lezen. Wat ik wil dat je ziet is dat dat is wat jij bent. Is dat niet aardig? Dus als ik een woord tegen je zeg, heeft jouw reactie misschien helemaal niets te maken met het woord dat ik zei. Ik heb je losgebroken uit het patroon van je eigen opeenvolgende denken. Dat is Zen. Het doel van Zen je voortdurend lost te breken uit het patroon van jouw eigen conceptuele denken. Je kunt zoveel je wilt met je hoofd knikken of buigen. Wat ik probeer te doen is je eruit los te breken door iets te zeggen dat geen enkele correspondence in je denkgeest heeft. Dat is wat Zen is. Hoe noem je dat? Een koan. Is dat niet ongelofelijk? Wat jij ook tegen mij zei, ik zou iets heel anders kunnen zeggen. Jouw vermogen dat te brengen in een correspondence met jou is een indicatie hoe snel jij tot wonderbaarlijk denken komt. Je zou er geen hekel aan hebben als een intrusie op je denkgeest. 

De enige reden dat je een hekel aan mij hebt is dat ik een continue intrusie ben op dr definitie van jouw eigen associatie.

 

 

 

 

 

Verlichting

 

Inhoudsopgave

- Voorwoord
- De initiatie
- Het mechanisme van wonder
- Bellen
- Zwarte gaten: tijd naar eeuwigheid
- Een Meesters' academie
- Mevrouw Brown, Red Rock en Rover
- Droom een lichte droom
- Vrijmetselarij
- Wees mijn valentijn
- De heldere lichten zijn de Hemel
- Geloof, graancirkels en hoofdstuk 17
- Christelijke verlichting

Chat openen
1
Schrijf hier je bericht of vraag
Hallo, wat kan ik voor je doen?