Over tijd

Over tijd

TIJD! Laten we echt duidelijk en nadrukkelijk naar één ding kijken. Wat je ook met betrekking tot dit ontwaken doet, het omvat altijd tijd omdat je die hebt bedacht. Waarneming is tijd – de afstand tussen gebeurtenissen.

Nu, hier is het probleem: Jezus zegt heel eenvoudig dat jij de tijd hebt bedacht, maar je doet er vreemde dingen mee.

Ik zal hier helemaal van de top mee beginnen: Als ruimte de afstand is tussen gebeurtenissen of geobserveerde gebeurtenissen binnen de nomenclatuur van de beeldvorming van de perceptuele denkgeest, moeten we textuur (dat zou een goed woord zijn) observeren in de relatie van onze ideeën, teneinde onze perceptuele associatie uit te breiden tot the congruiteit van beeld-werkelijkheid.

De leringen van een meditatieve notatie zijn erop gericht je in het NU te brengen. Is er iemand hier die niet begrijpt, wiens perceptuele denkgeest niet zal zien, dat NU de enige tijd is die er is? Dat is echt niet moeilijk om te doen. Wanneer je gedachten van je denkgeest de toekomst in projecteert, erken je nog steeds dat je hier bent en dat je nu bent. Je kunt dat bedekken met de notaties van lineaire tijd of, zoals Jezus in de Cursus zou zeggen, opeenvolgende tijd – de afstand tussen je associatieve gedachten met betrekking tot de constructie van jou, of jouw denkgeest, binnen dat raamwerk. De vraag zou nooit zijn of je dit al dan niet doet, want het bestaan is duidelijk gebaseerd op associatieve gedachte. Je projecteert vorm van jezelf, wat niet anders is dan gedachte – gedachte aan een andere tijd – een boom, een huis, een vogel, een mens, een gedachte aan een andere tijd, en dan houd je een afstand tussen je voorbije en toekomstige gedachten. Dit is wat perceptuele gedachte is. Men zal het hiermee niet echt oneens zijn.

Het onmiddellijke probleem dat zich voordoet zodra je de vorm hebt – en het lijdt geen twijfel dat de vorm hebt, en je kunt ook niet wegkomen van het hebben van de vorm – is dat je wordt geconfronteerd met het dilemma van de textuur of de kwaliteit van associatieve gedachten tussen de beeldassociatie van de bewustzijnen die zich daadwerkelijk onafhankelijk van elkaar hebben gevestigd, en hoe zij proberen de scheppende notaties van de werkelijkheid van het nu samen te brengen. Aangezien dit vanzelfsprekend perceptuele gedachte met zich meebrengt, en ik er perceptueel over denk, zou het in toenemende mate duidelijk zijn dat de enige manier waarop je de textuur van denken zou veranderen zou zijn via een transformatie van je denkgeest. Je krijgt dat op geen enkele andere manier voor elkaar. Het maakt geen enkel verschil hoeveel gedachten je samen zou zijn. Jezus heeft een paar zinnen in de Cursus dat zegt: “Niveau’s communiceren niet.” Hij heeft niveau’s van bewustzijn toegelaten. Nou en? Het enige bewustzijnsniveau dat er ooit zou kunnen zijn is het bewustzijnsniveau waarin jij je op dit moment bevindt.

Door de fabricage, door de associatie van ideeën binnenin jou, bedenk je letterlijk tijd. Het lijdt geen enkele twijfel dat je dat doet. Is dat niet ongelofelijk? Je kunt heel duidelijjk zien dat je dat kunt. Tijd bevindt zich alleen in jouw denkgeest, individueel, in associatieve gedachten. Wat ik onderwijjs is dat ik dat beeld kan nemen en het samen kan brengen in een hogere graad van textuur-associatie – een breder bereik van ruimte binnen het hele kader van ruimte/tijd gedachte. Ja! Ik vertel je dat jouw denkgeest hiertoe in staat is. Hoe zou hij dat niet zijn? Hij doet het de hele tijd, maar hij doet het alleen voor het moment dat hij de volgtijdelijkheid van zijn associaties van ideeën brengt in het enkelvoudige kader.

In de Cursus zegt Jezus dat als je een afstand bewaart tussen je verleden en je toekomst in continue opeenvolgende gedachten, je echt niets (niet iets) bent. Natuurlijk. Je kunt heel duidelijk zien dat als je slechts gedachte bent, en die gedachte verdwenen is, je hem blijft vervangen door een volgende gedachte, en dat je die opeen laat volgen binnen een kader van je associatieve herinneringen met jezelf. Dit is the I Ching. Dit is wat jullie noemen de Akasha Kroniek – jouw genetische associatie met waarschijnlijkheid – aangezien je ergens zit binnen het hele raamwerk van ruimte/tijd. Wat een vreemd ding om te doen. In feite neem je – jij, individueel – deze ideeën die zich in jouw denkgeest bevinden, construeer je, letterlijk, een realiteit in associatie met de vorm, en geef je die betekenis! Mijn hele onderwijs vanuit een new bereik van bewustzijn – dit is opnieuw meester Jezus – is dat ik je moet vertellen dat ze geen betekenis heeft – niet omdat ze voor jou geen betekenis heeft – in feite vestigt ze jouw betekenis – maar omdat ze niet werkelijk is. Zie je? Ze is eenvoudig verdwenen. Ze is weggegaan. Hoe vaak je dat ook binnen het kader van jouw vorige associatie zou opbrengen, als je je het herinnert en het is verdwenen, dan leeft je eenvoudig binnen dat kader van associatie. Ik vertel je dat je je verleden kunt veranderen door van gedachten te veranderen. Als je je verleden verandert, door je te herinneren, zul je je toekomst veranderen. Dit moet binnen je denkgeest worden gedaan, nietwaar? Heeft iedereen dit? Je hoeft dit niet in een religieuze zin te gebruiken; ik zou heel graag het religieuze woordgebruik wegnemen uit wat ik onderwijs.

Je zult dit niet krijgen van het idee van geest-associatie zonder tijd erbij te betrekken.  De bespottelijkheid dan van een afgescheiden denkgeest binnen een kader van wat lijkt te zijn levensduur die zijn eigen dood construeert, zul je geestig vinden. Dat zou met inbegrip zijn van de aarde – dat omvat een miljoen jaar. Luister: Als wij het weefsel van tijd gaan veranderen – wat we in feite doen is de afstand veranderen tussen het begin en het einde ervan. We nemen eenvoudig alle gedachten die in associatie waren met alle tijd en knijpen die samen. Om ze in perceptuele denkgeest samen te knijpen moet je de essentie of de kwaliteit van je denken veranderen. Hebben jullie dat? Het enige wat ik werkelijk onderwijs is om dat te doen. Er zal een punt in je denkgeest zijn waar via de accumulatie van hoeveelheid, wat niets anders is dan het volmaakte voornemen – als je werkelijk doelbewust wordt – deze transformatie te bewerkstelligen, de hoeveelheid tijd is opgehoopt tot het punt waar de textuur of de kwaliteit van de tijd daadwerkelijk shifts.

De primitieve mens was zich hier trouwens zeer wel bewust van. De primitieve mens stelde een Sabbat in. Hij was zich er absoluut van bewust dat op een dag in de week de kwaliteit van tijd anders was. Waarom? Omdat hij op die dag letterlijk niets menselijks zou doen. Dit zijn de leringen die zijn neergekomen op de Blauwe Wetten (zondagswetten) en alle andere dingen waar je je niet aan houdt. Hij wist dat hij functioneerde binnen een kader van tijd en hij wist ook dat God op de zevende dag rustte. Julie horen dit een beetje. Er was daadwerkelijk een verschil in de kwaliteit van de tijd. De oude Quakers die zeven uur lang in de kerk samenkwamen waren zich hiervan bewust. Dit is nu verloren gegaan. We zijn meer gemechaniseerd geworden. Maar het idee dat je zeven uur lang in erediensten samen kon komen in een overeenstemming van associatieve gedachte bracht ruimte/tijd letterlijk samen. Het is precies hetzelfde als het Jaar van Jubilee, wanneer de Joodse kalender zei: “Elke 100 jaar nemen we alle gedachten die we gehad hebben, all bezittingen die we hebben, alle zogenaamde boerderijen, all het graan. We gooien het allemaal terug in de hopper en we beginnen opnieuw.”Dit is precies hetzelfde idee als één keer per week naar de kerk gaan.

Waar ik je heen leid is dat als de textuur of kwaliteit van jouw werkelijkheid – letterlijk jouw individuele associatie met jezelf – kan worden veranderd, zou het dan niet weldadig voor je zijn haar te veranderen in plaats van te blijven in de conflicteuse associatie van opeenvolgende tijd? Natuurlijk! Dit is heel moeilijk een bewustzijn op het hart te drukken die vasthoudt aan zijn identiteit in zijn beperkte associatie. Hoe kan dat bewustzijn zichzelf uitdrukken? Schepping is werkelijk allen zelf-expressie. Het is zo duidelijk dat als je, binnen je eigen genetische kader, de definitie die je aan vorm hebt gegeven beperkt, je niet kunt scheppen. Als Beethoven zijn eerste symphonie schreef toen hij zes jaar was, construeerde hij vanzelfsprekend niet beperkte associatieve vorm om dat te doen. Hoezeer je in de verleiding bent te geloven dat hij stiekem keek in de manuscripten van zijn oom en op de een of andere manier de noten op een rij zette, dat is niet het geval. Hij veranderde de textuur van de associatie van de perceptuele gedachten. Dat is wat schepping is. Natuurlijk. Dat is wat meesterwerk is. Dat is wat genie is. Dat is wat een denkgeest is die zich heeft uitgebreid. Dat is wat jij doet!

Hé, we zijn hier in de tijd! Heb je hier nog wat tijd voor? Nee, je tijd is om! Zodra deze gedachten bij je beginnen op te komen, kun je op straat lopen – dit is het Cursus in Wonderen werkboek. Kijk wat jullie geacht worden te doen, jullie daarbuiten, die dit zogenaamd doen? Je houdt letterlijk op met je opeenvolgende denken. Je verandert op dat moment de kwaliteit van de tijd! Weet je wat er nog meer zal gebeuren wanneer je het blijft doen? De waarnemingen die je buiten jezelf hebt zullen veranderen en je zult wonderen verrichten. Horen jullie dat? Jullie denken dat het slechts binnenin je eigen denkgeest is vervat, domoren. Dat is niet zo! De wereld is jouw schepping. Kom nou. Als de tijd kan worden veranderd, kan de ruimte worden veranderd. Het hele onderwijs zou zijn: Er is niet zo iets als ruimte, behalve beperkte opeenvolgende tijd. Wanneer jij van gedachten verandert, verander je letterlijk de gebeurtenissen die om je heen plaatsvinden. Heilige makreel! Het is niet de observatie van het beperkte bij elkaar brengen van een wonder wat een wonder is; het wonder is het verander – en van de totale gebeurtenis in associatie met zichzelf – met de totaalheid ervan. Heb je dat?

Hoe laat heb jij het? 6.30. Ik keek naar deze nieuwe kleine digitale computer tijden. Ze hebben ruimte uit een klok gehaald. Het is zoals een zonnewijzer, het is zoals een horoscoop. Ze hebben dat gereduceerd tot een beeld van getallen die op een dingetje verschijnen. Ze blijven het naar beneden knijpen. Laat ze dat niet met jou doen, broeder. Terug naar de zonnewijzers.. We zijn erg opgewonden over tijd, nietwaar? Waar past God erin? Wat heeft God ermee te maken? God is niet anders dan totale tijd. Jij bent degene die iets goddelijks, of afgescheidens, of kwaads construeert. Wat zou het kwade kunnen zijn behalve opeenvolgende tijd, wat mogelijkheid is? De notatie van mogelijkheid is beangstigend omdat het een indicatie is van iets dat jou kan overkomen. Kom op, jongens. Zien jullie hoe makkelijk dit wordt? Het is niet moeilijk om dit te doen. Vergelijk niet en het zal veranderen. Vergelijk helemaal niet en het zal volledig veranderen. Het is een werkelijk fundamentele lering.

Is dat hetzelfde als – wil je het terugbrengen naar – vergeving? Zeker. Jij bent niets dan een serie ideeën van conflictueuze associaties. Het heeft niets te maken met goed of slecht. Het heeft eindelijk niets te maken met de gedachtevormen die jij een moment werkelijkheid hebt geschonken teneinde vast te houden aan je identiteit binnen het kader van ruimte/tijd.

Ben jij dit dan die dit doet? Ja! Waarom is dat zo moeilijk? Je hebt ‘s-avonds naar boven naar de lucht gekeken en je zag een triljoen, triljoen, triljoen sterren.

Jij zegt: “O, wauw, kijk mij eens, hier ben ik met 3,000 miljard afzonderlijke vormen hier, en dit ben ik.”

Kom nou. Kijk naar wat je denkgeest hier doet. Waarom accepteer je niet gewoon dat je de aarde hebt geconstrueerd? De continue verzameling van die beperkte gedachten zullen hen kwaliteit verlenen en zullen daadwerkelijk de textuur van jouw tijd veranderen. Er is geen andere manier om dit te doen. Jij bent in tijd. Jezus zegt dat tijd en je herinneren (waarneming) hetzelfde zijn. Dit is de Cursus, voor een moment is het hetzelfde. Tijd, op zichzelf, doet niets. Jij geeft tijd alle betekenis die hij heeft, net zoals jij herinnering alle betekenis geeft die hij heeft. De betekenis wordt gegeven door jou en je ideeën. Nu kun je beginnen te zien waarom, hoewel dit misschien pijnlijk voor je is, wij – in associatie met onze schijnbare wervkelijkheid, het conglomeraat van de microkosmos – wij in tijd niet gelijk zijn. We dringen in onze perceptuele associaties gelijkheid aan onszelf op. Wanneer de scheppende denkgeest begint te denken, breidt hij zich verticaal uit buiten het kader van de perceptuele luchtspiegeling of het beeld dat zich in waarneming afspeelt. Jij noemt dit genialiteit. Dat is werkelijk wat er hier nu met onze denkgeest gebeurt. Dat is aardig.

Hier is waar je mee te maken hebt. Als de tijd niet opeenvolgend is – en ik richt jou erop de associatieve gedachten die je hebt in de kwaliteit, in de dimensies, van jouw tijd, te veranderen – dan moet ieder moment alle tijd bevatten, en natuurlijk doet het dat ook. Als je die momenten samenbrengt, is dat werkelijk wat de definitie van een wonder zou zijn. Maar niets weerhoudt je ervan alle tijd samen te brengen, totaal, ieder moment, en jouw eigen denkgeest te overstijgen, of de hele relatie die eerst met jezelf had te veranderen. Dit heet verlichting. Is het lichamelijk? Hoe zou het niet lichamelijk zijn? Is het aards? Hoe zou het niet aards zijn? Is het hemels? Hoe zou het niet hemels zijn? Jij bent het! Het is jouw denkgeest. Wat is het verschil tussen vast en vloeibaar en gasvormig? Het enige wat je hoeft te doen is uitreiken met je gedachten en je kunt binnendringen in iedere vorm die jij hebt neergezet als een afstand tussen jou. Zie je hoe eenvoudig transcendentalisme dan wordt? Natuurlijk kun je het.

We hebben een goddelijke broeder die nu vetrekt. Hij moet gaan. Hij is zich er heel goed van bewust dat hij stapt in wat jij een langzamere opeenvolgende tijd zou noemen. Voor een moment zal er voor hem een beetje meer afstand zijn tussen gedachten, want hij zal de mogelijkheid moeten laten voor dichtere – ik gebruik deze termen enigszins uitwisselbaar – of donkerdere texturen. Er is niet genoeg, wat je zou noemen, Licht dat op deze texturen schijnt. Zij zijn niet snel genoeg, Wanneer Jezus zegt dat wij tijd versnellen, is dit wat hij bedoelt. Natuurlijk! We veranderen de textuur. Dit is een aantekening die moet worden gemaakt. Je kunt een verschil ontdekken in de texturen van je denken wanneer je luistert naar een hogere emanatie van energierespons in associatie met zichzelf, Dit is een definitie van een Meester of hele denkgeest leraar. Als je dat doet met Een Cursus in Wonderen zou je onmiddellijk zien dat de gedachtevormen en -patronen die door Meester Jezus in de Cursus zijn samengebracht geen menselijke gedachten zijn. Hoe vastbesloten de scribenten ook zijn om deze ongelofelijk mooie totale concepten van licht te trekken in een of ander kader van hun beperking, zij slagen daar niet in, en het wordt belachelijk. Ergens zal er iemand – en de groepen die dat nu doen – naar moeten kijken en zeggen: “Hé, dit is waar! De werkelijkheid die je op dit moment hebben kan worden getransformeerd in een ander kader van associatieve ruimte/tijd.”

Ik ga niet in op de psychologie van de weerstand daartegen, want vanzelfsprekend maakt de beperkende factor van wat de dood heet, opeenvolgendheid, wat jij noemt aspecten en gradaties en intervallen, en toenemen en afnemen, deel uit van de perceptuele denkgeest. De perceptuele denkgeest verdedigt zich dan heel eenvoudig, binnen zijn raamwerk van een beperking, tegen Heelheid of Eeuwigheid. Natuurlijk. Dat is waar het conflict is. Dat is wat een mens construeert als zijn beperkte raamwerk. De afstand tussen zijn gedachten is conflictueus, nietwaar? Is dat werkelijk? Hé, dat is zeker werkelijk! Hij heeft gedachtevormen daarbuiten die hem letterlijk aanvallen vanwege zijn vroegere en toekomstige associaties.

We brengen hier een heleboel samen. Als je het buiten je beperkte, ongelofelijk beperkte, associaties van religie en filosofie kunt krijgen en het allemaal samen kunt trekken in de eenvoudige verklaring dat je de tijd versnelt – de Alfa en de Omega samenbrengen, de oorzaak en het gevolg. Het idee van evolutie, het idee van het moment van langzaamheid naar snelheid, is het hele idee van jouw denkgeest. Wat een glorieuze notatie! Als jij een zin kon nemen waarin Jezus zegt dat hoezeer je ook in de verleiding bent het te geloven, dat eindelijk oorzaak en gevolg niet gescheiden zijn, zou die je buiten de tijd laten stappen, nietwaar? Automatisch! Hoe dichter je het samenbrengt, des te meer verantwoordelijkheid je voor denken neemt, des te dichter je de gevolgen met je meebrengt, en des te dichter je komt bij de eeuwigheid. Dit is alles wat we werkelijk aan je presenteren. Jouw dilemma, en het dilemma van de aarde, is de erkenning hiervan. Maar, kom op, ik zit hier in jouw droom op een te volgen! De reden dat we dit een droom noemen, of een illusie, of een hallucinatie, is dat hij letterlijk niet werkelijk kan zijn. Wat jij het ego noemt – zeg niet dat dat niet is wat jij bent, want het is wat je bent zolang je geachter in de tijd associeert – het ego kan niet werkelijk zijn. Het is eenvoudig niet. Vergeet het idee “Wel, het is werkelijk en vervolgens werkt het om iets te doen.” Dat is onzin. Als je gaat kijken naar het veranderen van de kwaliteit van de gedachtevorm in tijd zul je onmiddellijk zien dat die niet werkelijk is en nooit werkelijk was. Ongeacht wat je doet, je zult er niet in slagen het waar te maken. Maar dat gaat je er niet van weerhouden  werkelijk te zijn en te associëren op welke manier je wenst te associëren.

Het is geestig hoe de denkgeest aan de tijd vasthoudt en een voorspelling doet over zijn dood. Hij zegt: “Ik ga het doen.” Hij sterft letterlijk op dat moment, maar hij kan het niet zien. Als tijd echt niet afzonderlijk is, als er werkelijk geen afstand is tussen oorzaak en gevolg, houdt de denkgeest vast aan de spanning tussen de twee en eenvoudig bedenkt zijn eigen dood. Dit is wat ik aan jou presenteer. De dood is jouw bedenksel. Wat absurd. Je hoeft alleen eenvoudig te zeggen: “Ik zal niet dood gaan.” En je zult niet doodgaan. Je hoeft alleen te zeggen: “Ik geloof je leraar.” Ben je daar klaar voor? Je wilt dat niet horen. Ik vertel je dat je niet kunt sterven. Je kunt eindelijk tijd niet sequencen. Jij staat erop dat je dat wel kunt, want je bent de het sequencen van de gebeurtenissen, nietwaar? Val je mij aan wanneer ik dit presenteer? Natuurlijk. Je valt de notatie van geen dood aan. Maar je kunt niet sterven, je kunt er niet in slagen jezelf uit te wissen, laten we niet absurd zijn. Je kunt alle bedenksels verzinnen die je wilt over later ergens heengaan, hier terugkomen, je kunt er alles mee doen wat je wilt binnen je eigen raamwerk. Het enige tijdstip waarop je ooit kunt ontwaken en je eigen heelheid zien is NU. De notatie dat je slaapt kan heel waardevol voor je zijn. Overal waar je kijkt is het enige wat je ziet jouw eigen gedachtevormen op een of andere plaats binnen het weefsel van de afstand tussen het begin en het einde. Doe jij dat? Zeker. En ik vertel je dat jij, individueel, en alleen individueel in de hele hele macht van jouw denkgeest, dit kunt overstijgen. De vormen die jouw omringen hebben letterlijk geen betekenis. Dit is een cursus in de transformatie van jouw denkgeest. Hou op met je beperkte genetische associaties van onwaarheid. Dit is een cursus op een aardig, nieuw niveau voor jou. Jezus zegt dat je relaties dodelijk voor je zijn. Wat anders zou je doden? Als jij de dood hebt geconstrueerd, wat doodt je dan sneller dan de vormen die je hebt neergezet om je beperkte identiteit te behouden? Waarom is dat zo moeilijk voor je? De enige manier waarop je dat te weten kunt komen is, natuurlijk, door het opgeven – we zijn terug in het onderricht – of het je niet verdedigen in associatie met je vastbeslotenheid vast te houden aan de beperkte staat van bewustzijn. Is er iemand daarbuiten die dit niet hoort? Jullie horen het heel goed. Je vindt het prettig.

Het enige wat ik wil dat je doet is een vanzelfsprekende, eenvoudige keuze te maken tussen de tijd en sterven, en het Leven en voor eeuwig Leven met Liefde. Waarom zou je iets moeten verliezen? Waarom verdedig je je eigen ondergang? Kunnen jullie me horen, jullie domoren? Ik bedoelde niet dat jullie domoren zijn. Wat ik bedoel is, jullie zijn domoren. Wat ik bedoel is, jullie ogen zijn niet gemaakt om te zien. Iedere woordenschat dat je in antwoord hierop hebt, is ontworpen om jezelf te verdedigen. Zoals Jezus zei, je hebt spraak bedacht, of gebabbel, de Toren van Babel, om je ervan te weerhouden het hele voor de hand liggende te zien – dat jij heel en prachtig bent. Als ik je beledig is dat prima. Ik zit echter in het midden van jouw droom. Hoe kom je weg van mij? Dat kun je niet. Dit is allemaal voorbij. Is dat niet grappig? Jezus, in de Cursus, zegt dat het meest wat je over het verleden kunt zeggen is dat het voorbij en verdwenen is. Als je zult begrijpen dat je toekomst je verleden is, dan zal de toekomst verdwenen zijn. Als die verdwenen is, kun je onmiddellijk zien dat dit allemaal verdwenen is.

De zin van Jezus “Deze oude wereld was lang geleden al voorbij” zal misschien iets voor je beginnen te betekenen, jullie domoren in je eigen droom. Denken jullie dat ik je aanval? Ik probeer jullie los te schudden van jullie eigen perceptuele poep. Het spijt me. Dat is geen erge wetenschappelijke term. Maar alles wat in vorm is geconstrueerd heeft geen betekenis. Jezus zou zeggen dat je er een lijst omheen zet, je verguldt die en je bewijst er eer aan. Dit is prachtig materiaal. En zit gewoon op jou te rotten. Het verdwijnt gewoon. Het stink uiteindelijk. En je blijft het begraven en je associaties van de dood aanbidden. Vervolgens sta je om het bewustzijn dat je met je eigen denkgeest hebt gedood heen en beklaag je het feit dat het dood is. Zou je daar wel naar willen kijken, begrafenisgangers? Dit staat eveneens in de Cursus. Hoe zou je niet de gekte en de waanzin kunnen zien van de vastbeslotenheid van een bewustzijn om zichzelf opzettelijk ziekte, pijn en dood aan te doen? Verlossing is vanzelfsprekend afkomstig van mijn nieuwe zekere denkgeest dat dit niet werkelijk is, zodat ik het niet hoef te oordelen in zijn beperkte associaties met zichzelf. Hoor je me? Kom op, nieuwe denkgeesten. Is dit een nieuw onderwijs? Ja!

Is de aarde werkelijk? Doe niet zo belachelijk. Kijk eens heel even naar de relatie van waar jij bent in het universum. Nu, wees blij dat jouw denkgeest zich in deze uitbreiding bevindt. Jezus zegt: ben een blije leerling, in plaats van in elkaar te kruipen en te luisteren naar de roepen van al je eerdere moorddadige intenties. Dat zijn de beelden en gedachtevormen die jij hebt uitgezonden om de boodschap bij jou terug te brengen dat wat ik je onderwijs niet waar kan zijn! Vertel me niet dat je deze Cursus niet kunt leren, zegt Jezus, vertel me dat niet. Jij hebt hem geschreven. Maar je hebt hem geschreven in een andere opeenvolging van gedachten en bent nu met mij een moment teruggekomen om hem in de focus van onze gezamenlijke werkelijkheid te brengen – het moment dat wij deelden in ware waarneming.

Wij zijn in God’s Country Place, terwijl we hier gewoon zitten en praten over het zijn buiten de tijd, wat is waar wij werkelijk zijn. We zijn maar voor een moment gekomen om jou er aan te herinneren dat je wakker werd en van hier verdwenen bent, en alle marteling en pijn en dood die je voelt hebben absoluut geen werkelijkheid. Ik weet dat dit moeilijk voor je is. Maar de noodzaak is dat je mijn zekerheid aanvaardt dat liefde en goedheid en heelheid werkelijk en voor eeuwig zijn, en zij geen enkele associatie met jouw perceptuele denkgeest van ziekte, pijn en dood.

Het moet duidelijk voor je zijn waarom we dit onderwijzen als vergeving. Heel snel, jullie psychologen – het idee dat je een afzonderlijke gedachtevorm buiten je zou houden en zou ontkennen dat je die in je eigen denkgeest geschapen hebt, is wat conflict is. Kom op. Wil er iemand hiernaar kijken? Wie wil dit werkelijk horen? Het zou dan vanzelfsprekend  noodzakelijk zijn dat jij van gedachten verandert over de vorm die je daarbuiten hebt neergezet. De manier waarop je dat doet is door die met jouw eigen denkgeest in te begrijpen. Dit is een cursus in inclusie, niet subtractie. Het lijkt een Cursus te zijn in meditatie of het stillen van je denkgeest teneinde hem in zijn concepten stil te maken. Maar bedenk dat de denkgeest de hele tijd actief is. Er is hierin de schepping van iets willekeurigs aan de gang. Door de opeenvolging van de tijd te stillen, breidt de denkgeest automatisch uit. Dit is wat we willen dat je doet. Het idee vergeving te oefenen zal uiteindelijk heel vreemd voor je worden, omdat je onmiddellijk zult zien dat jij de zonde daarbuiten geconstrueerd hebt, en je zult die onmiddellijk vergeven en hem in heelheid brengen. Dit is wat we willen dat je met je denkgeest doet. Maar het idee dat dat je dat gaat oefenen slaat werkelijk helemaal nergens op. Waarom zou dat zinnig zijn? Het zal veranderen als je het laat veranderen. Het werkelijke probleem dat jij hebt is dat bezit van gedachtevorm is wat jou in het bestaan houdt. Het idee dat je moet geven teneinde te hebben is heel moeilijk voor jou. Al wat jij werkelijk bent is een uitdrukking van je samengeraapte associaties – je genetische herinneringen. Als jij jezelf houdt in een afstand tussen je gedachten, zul je worden bezeten door de gedachten, en zul je slechts die associatie binnen je eigen denkgeest uit je waarnemingen knijpen. De notatie van geven wordt dan onontbeerlijk, zodat je kunt komen te zien dat hebben en zijn hetzelfde zijn. Zij zijn niet gescheiden. Je hebt niet werkelijk gedachten, je bent de gedachten. Dit is wat er gebeurt wanneer hele denkgeest tot heelheid komt. Hij begint van zichzelf zijn geëxpandeerd identiteit uit te breiden. Tenslotte wordt hij een enkelvoudige, hele identiteit in de transformatie van de denkgeest.

Niets kan natuurlijk door conflict worden opgelost. Jouw idee is dat conflict kan worden opgelost door balans, of door je eerdere vormen in een raamwerk van tijd te nemen. Het enige wat je doet is levensduur uit te breiden. De eeuwigheid is niet een lange tijd, en jij hebt dit heel lang gedaan. De uitkomst van balans moet de dood zijn, want zij is het idee van dualiteit of dat er werkelijk afzonderlijke gedachten zijn. Luister naar me!

Ten eerste: Een idee verlaat nooit zijn bron. Dus elke gedachte die je ooit hebt gehad als de bron ervan ligt in jou besloten.

Ten tweede: Er is niet zoiets als afzonderlijke gedachten. De enige gedachten die er ooit zouden kunnen zijn zijn de gedachten die voortkomen uit jouw denkgeest. Laat dat tot je doordringen, zodat je niet naar buiten kijkt en doet alsof je iets niet weet.

Geef geen constructie aan iets en ontken dan dat jij het kent, en laat het je instrueren vanuit zijn eigen beperking. Dit is wat een relatie op aarde is. Geen van ons weet wat we zijn; ik ontken jou, jij ontkent mij, en we zullen onze werkelijkheid in tijd voor heel even op niets baseren, en dan sterven en het feit betreuren dat we hier geen oplossing voor hebben. Wat belachelijk! Het is heel moeilijk te onderwijzen dat niet weten een ontkenning is; het is een beslissing. Je neemt letterlijk een besluit om niet te weten. Wie hou je voor de gek? Ik ken je beter dan dat. Ik ken jullie allemaal volmaakt. Hoe zou ik jullie niet volmaakt kennen? Als jij ons ergens in de tijd wilt inpassen – moeten we ergens in de tijd passen omdat jij een combinatie bent van lichtbrekingen of stralen die harmoniseren (in de zin van beperkt scheppen) in een bepaald opeenvolgend raamwerk van tijd; we komen dan samen. Maar wij zijn slechts gedachtenvormen. Ik moet jou volledige kennen. Ontmoet ik jou in verschillende fasen van het weefsel van tijd? Jezus zegt dat het onmogelijk is een vreemdeling te ontmoeten. Niet alleen dat, maar als je hem ontmoet, moet je hem ontmoet hebben in een eerder en een later raamwerk. Dat vind je leuk. Dat is reïncarnatie. Ik vertel je dat je de hele tijd gecarneerd bent. Je “re” het nooit. Je verandert het alleen elk moment. Vind je dat leuk? Iemand vroeg Jezus in het Handboek voor Leraren: “Is reïncarnatie waardevol?” Alles wat je zou laten weten dat het leven continu is is waardevol, en de scribenten pakken dat onmiddellijk beet en beoefenen hun eigen doodsritueel, en verkondigen dan dat de meester zegt dat reïncarnatie oké is. Dat is onzin. Ik vertel je dat alles oké is tot je er van gedachten over verandert, dromer van de droom. Deze werkelijkheid is slechts jouw droom. Zij is niet meer dan dat, en je kunt hier op dit moment uit stappendoor je gedachtevorm associaties te veranderen. Bergen verzetten is, zoals Jezus zegt, het minste wat jij kunt. Waarom zou je de moeite nemen om dat te doen? Je bent gewoon bezig de illusie te herconfigureren binnen het beperkte kader. Kun je dat? Wauw! Je doet dat! Ieder moment. Ik onderwijs je nu te sterven om te leven. Laat gaan om te leven. Verander de sequentie en verkort de tijd! Kun je me horen? Laat zij die kunnen horen, horen. Hoor je dit? Opent zich dat nu in jouw denkgeest? Breng jij die perceptuele disassociatie samen, die afstand in jouw eigen lichaam/hersenen? Onderga je een veranderingen om de Heilige Geest te openen?

Luister, hier is de moeilijkheid die je hebt, dit is waarom we overal ter wereld plekken nodig hebben zoals God’s Country Place, een plek waar je kunt komen en de sereniteit kunt hebben van de disassociatie van het conflict van de wereld. Vanzelfsprekend, als ik nu naar de klok kijk, zie ik dat het een bepaalde tijd is. Dat plaatst mij onmiddellijk in associatie met vanmorgen opstaan, door de dag heengaan en deze dag beeïndigen. Voor je het weet ben je aan het plannen voor je pensioen en je vakanties. Het idee dat daarmee kunt ophouden wordt natuurlijk niet welwillend bezien in een wereld die haar werkelijkheid baseert op het voorbijgaan van de tijd en jouw beëindiging. Waarom? Je zult ophouden levensverzekeringspolissen te kopen. Uiteindelijk zul je ophouden je kinderen naar school te sturen om een soort nageslacht te vestigen, zodat waneer jij dood bent zij verder kunnen leven. Zie je waarom heel denken aangevallen wordt?

Waar probeer je soelaas te vinden voor deze aanval, die onvermijdelijk zal opkomen in het oordeel van jou in je vroegere associaties? Hopelijk zijn er, in de geestelijke maturatie, andere broeders, andere leraren, die hun tijd aan het versnellen zijn. Dit is wat Jezus de Cirkel van Verzoening noemt, zodat je samen kunt komen, zodat er waarde is in jullie samenkomen in de uitwisseling van de denkgeest associaties van energie met ons.

Dus, hier is wat je doet: Je begint met de positieve erkenning dat er geen uitweg is uit het dilemma van opeenvolgende tijd, behalve door het opgeven van het beperkte zelf. Dit is allemaal fundamenteel initiatieonderwijs. Je geeft de noodzaak toe van de transformatie van je denkgeest op een individuele basis. Laat vervolgens alles wat je doet, ieder moment binnen dit schijnbare opeenvolgen, gericht worden naar deze zekere stelling dat, zoals Jezus in de Cursus zou zeggen, je de tijd eeuwig kunt verkorten. Je kunt hem letterlijk tot een einde brengen. Waarom? Hoewel je misschien niet weet dat je waarneming hebt bedacht, heb je dat in feite wel gedaan. De erkenning dat je dat gedaan hebt, aangezien je duidelijk binnen je kader de kennis hebt voor een gebruik van een toekomstige referentie, waarom zou je niet je toekomstige referentie nu gebruiken en tot heelheid komen in het delen van onze werkelijkheid.

Als er in feite een een evolutie van de denkgeest is en jij die uitspraak hebt gedaan, waarom die dan niet maken tot een mutatie en het einde teweeg brengen, tot de glorie en de realisatie dat jij de hemel nooit werkelijk hebt verlaten, en dat jij nu werkelijk hier in glorie bent met de hele broederschap? Is dat individueel? Zeker. Maar we begrijpen daadwerkelijk, we kennen het dilemma van de geassocieerde fenomenen van het wonder die jij ontkent. Je ziet nu overal om je heen wonderen gebeuren in dit nieuwe raamwerk van jou, en je wordt er noodgedwongen toe gebracht ze te ontkennen en je wordt door je vroegere associaties teruggedwongen in de beperkte waarneming. Doe dat niet meer. Weg daarmee. Nu heb je een legitieme keuze om voort te gaan op de menselijke route naar de dood of om terug te stappen, zoals Jezus zou zeggen, en te zeggen: “NEE! Er is een andere manier om hier naar te kijken en ik ga die vinden.” Vervolgens maak je meer en meer dat commitment. En elke keer dat je dat doet, kom je dichterbij wanneer de tijd eindigde, want onthoud: de tijd eindigde toen hij begon.

 Jij voltooit een reis die nooit werkelijk heeft plaatsgevonden. Je wordt eenvoudig wakker. Ik ben wakker. Ik ben in jouw droom. Je kunt mij onmogelijk inpassen in de opeenvolging. Als je dat zou accepteren, zou dat van groot nut voor je zijn. Wat je ook doet – je kunt mij ontkennen, je kunt mij aanvallen, je kunt aan mij toegeven, je kunt alles doen wat je wilt, maar ik zal niet in jouw categorie passen omdat ik aan jou verklaar dat er niet zo iets als deze categorie is. Het is alsof ik langs kom en jou letterlijk wakker schud. Kom op. Ik doe het met liefde en begrip. Jij bent degene die deze dingen die je ziet geconstrueerd heeft – de ziekte en de pijn. Waarom laat je het niet gewoon gaan? Waar ben je bang voor? Liefde kan slechts zijn het laten gaan van angst. Is dat hetzelfde als het laten gaan van zelf? Hé, zelf is angst. Verander die zin in: Liefde is het laten gaan van zelf. Wauw! Geef eenvoudig op. Geef je verdedigingsmechanismen op en herinner je je de heelheid en liefde van Universeel Bewustzijn. Onthoud, ik heb je zojuist verteld dat ik je ken. We kennen elkaar allemaal heel goed. We halen hier herinneringen over op en zijn een moment teruggekomen in dit droomweefsel om te delen in de Verzoening, om de scheur van de eeuwigheid te repareren die het tijdelijke onwerkelijke schisma veroorzaakte, waarvoor je de schuld en verantwoordelijkheid voelt die ik heel even met jou deel. Dit is de Verzoening. Dit is het covenant of de overeenkomst die wij deelden, de erkenning van de verschrikkelijke vergissing die nooit heeft plaatsgevonden. Ontwaak en kom naar huis! We zullen je zien, zoals we je gekleed in Licht zien. Laat deze veranderingen met je gebeuren. Laat het wonder gebeuren. Kom op. Weet je dat we jou spoedig heel even in levende lijve zouden kunnen zien en dat het onze job in de verzoening is om in jullie denkgeesten te komen. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Verlichting

 

Inhoudsopgave

Voorwoord
De initiatie
Het mechanisme van het wonder
– Bellen
Zwarte gaten: tijd en eeuwigheid
– Een meesters academie
– Mevrouw Brown, Red Rock en Rover
– Droom een lichte droom
– Vrijmetselarij
– Wees mijn valentijn
– De heldere lichten zijn de Hemel
Geloof, graancirkels en hoofdstuk 17
– Christelijke verlichting

Chat openen
1
Schrijf hier je bericht of vraag
Hallo, wat kan ik voor je doen?