Geloof, graancirkels en hoofdstuk 17

 

Want voorwaar, ik zeg u, indien gij een geloof hebt als een mosterdzaad, zult gij tot deze berg zeggen: Verplaats u van hier daarheen en hij zal zich verplaatsen en niets zal u onmogelijk zijn.

Geloof, graancirkels en hoofdstuk 17

“Ja, ik weet dat wij duizenden mijlen uit elkaar zijn, maar terwijl ik hier lig lijk je zo dicht bij mij.” Ik ben dichtbij. Wanneer ik Australië bereik, zeg ik dat het heel dichtbij is. In die zin had het helemaal niets te maken met de afstand. Toch waren onze lichamen uit elkaar.

“Nou, kan ik je komen opzoeken, zodat onze lichamen…? Ah, onze lichamen in onze situaties kunnen een gelijkwaardigere of liefdevollere correspondentie vinden in onze relatie. Nu, de waarheid is dat wij in principe in conflict zijn met onze relationele associaties. Velen van ons zouden liever met elkaar aan de telefoon praten dan nu samen te zijn. Feit is dat sommigen van ons niets met elkaar te maken willen hebben. We hebben geen enkele intentie onze Cain en Abel samen te….  – kun je dit begrijpen? – we hebben geen enkele intentie om onze gescheiden associaties samen te brengen. Alle pogingen tot harmonie in conflict bestaan erin conceptuele associaties te organiseren die ons een overeenstemming, of een doel, geven om samen te komen. Is dat zo?

We lijken hier een situatie te hebben. Ik ga je vertellen waarover ik vanmorgen ga praten. Er bestaat een hele fundamentele behoefte om, na een grafische beschrijving van jouw objectieve mogelijkheden van transformatie en filosofie, te kijken naar hoe elementair de psychologie van dit onderwijs is. Dit is daadwerkelijk hoofdstuk 17. Ik ga een stukje terug. Het is onmogelijk dat als wij als mensen samenkomen we niet uitdrukking geven aan een vorm van – en de meesten van jullie die mij kennen weten dat ik over het algemeen het woord niet gebruik – vertrouwen. Ik ga het woord vertrouwen vanochtend gebruiken, omdat ik in het fundamentele onderwijs – luister goed naar me – begrijp dat jij jezelf als gevorderd beschouwd in verhouding met de manier waarop je data in je eigen zelf-identiteit correleert. Dat wil zeggen, ergens heb je de hele fundamentele erkenning van oorzakelijkheid noodzakelijk gemaakt: “Ik ben hiervan de oorzaak.” Is dat zo? Je hebt door de Cursus geleerd om je heen te kijken en te zeggen: “Het kan me niet schelen hoe dat eruit ziet, ik ben er de oorzaak van. Ik laat het geen invloed op me hebben.” Dat is waar je aan werkt. Feit is dat vanuit een heel fundamenteel idee van correspondentie het woord vertrouwen kan worden gebruikt.

De reden dat ik het woord vertrouwen niet gebruik is dat het onvermijdelijk verkeerd wordt opgevat in de betekenis van vertrouwen in verhoudingen van los van elkaar georganiseerde gedachten – vertrouwen in een of andere god die mij gaat helpen iets te doen. Kun je dat horen? Voor mij is dat natuurlijk helemaal niet wat vertrouwen is. Vertrouwen is wat? Een totaal opgeven van de noodzaak voor de expressie in de situatie, of in waar je jezelf bevindt. Heel principieel is vertrouwen in jezelf ontrouw aan God. Nu, jullie zeggen allemaal “ja inderdaad” tegen me, maar onthoudt dat wil het waar zijn het compromisloos moet zijn, en dat is waar het wordt afgewezen. Dit is waar, gewoon omdat het een feit is.

Als ik je de laatste drie bladzijden van hoofdstuk 17 voorlees… Deden we gisteren 18? Hebben jullie 18 gelezen? Ja! Het is heel leuk. In 17 zal staan dat jij alles in de situatie brengt wat er is. Het lijkt niet alsof je dat doet. Het lijkt alsof je er alleen de noodzaak voor je eigen definitie inbrengt en je op de andere associatie vertrouwt jou via zijn eigen afzonderlijke vertrouwen in zijn associatie de correspondentie te verschaffgen die uitdrukking zal geven aan jullie vertrouwen in elkaar, terwijl je een werkelijkheid gebruikt die je weigert in haar totaliteit te aanvaarden. Vanzelfsprekend ga je die toepassing doen. Maar in de waarheid, in de fundamentele waarheid, is het een vertrouwen in je eigen associatie in plaats van een vertrouwen in de ene werkelijkheid van een scheppende God. Dit staat daadwerkelijk op die drie bladzijden.

Wat ook het doel is in ons samenkomen, het kan worden gericht op ons vertrouwen in een almachtige God dat ons, als we uit de weg gaan, een nieuwe manier zal tonen om naar elkaar en onze verhouding met de wereld te kijken. Dat heet Een Cursus in Wonderen. Maar hij moet compromisloos zijn om waar te zijn. Als ik toestap op een associatie op aarde die zich bevindt in een sutuationele inspanning is hij bezig de doelen van zichzelf en de projecties van zijn eigen droom te dienen – dit is een feit – natuurlijk wanneer ik begin te ondergaan, ik voel plotseling het licht en begin de herkenning van mijn onschuld te herkennen – dit zou verder kunnen gaan naar Forrest Gump, dit zou verder kunnen gaan naar Chauncy Gardner (de film Being There): wanneer ik in een situatie kom ben ik kortstondig onnschuldig aan het deelnemen eraan omdat ik mijn noodzaak heb losgelaten hem te beoordelen in associatie met mijn lichaam. Heb je dat? Ik ben onschuldig aan de noodzaak van de verdediging van de projecties van mijn eigen geest. Dat heet  het heilige ogenblik, als je het dat laat zijn. Op dat moment heb ik mijzelf bevrijd van de verantwoordelijkheid van de correspondentie met de associatie die ik aanspreek in de bevrijding van de correspondentie met mijzelf, waarin ik niet ga lijden onder het conflict van mijn eigen associatie. Is daar een vraag over?

Laten we het woord speciaal gebruiken. Alle relaties zijn speciaal (ik ging hier terug naar 16) als het doel van de relatie ook maar iets anders is dan het uitdrukken van de zekerheid van “we gaan hier weg.” Zie je dat? Dat is werkelijk waar jullie nu zijn. Enig ander doel zal totaal betekenisloos zijn. Nu, hoe zou dat niet als conflictueus worden bezien? ik begrijp het heel goed. Jij belt mij op en zegt: “Ik ben in dit vreselijke conflict.” Natuurlijk ben je dat. Er is sprake van een nieuwe bijstelling van de associatie die je tot nog toe had gevestigd om het resultaat van pijn en dood te vestigen dat je wilde, of wilde overwinnen in je historische relatie. Het is onvermijdelijk dat er een verstoring plaatsvindt. Het is onmogelijk dat dat niet zo is. Is iedereen het daarmee eens? Ik ga zitten en jullie die voorlezen omdat het er is. Het lijdt geen twijfel dat dat als pijnlijk en eenzaamheid en afwijzing en wantrouwen zal worden gezien, want het is eigen aan de aard van jou die niet de reactie ontvangt die jij hebt geëist in de herkenning van de nieuwe jij. Dit is eigenlijk niets anders dan een Getshemane of een voortdurende kruisiging van jezelf. Hoort iedereen dat?

Ik weet niet of beginners dat kunnen horen, maar de waarheid is dat hoe dichter je hierbij komt, deste conflictueuzer het zal zijn, tenzij het je vrede geeft. Wat je zult ontdekken is dat je ofwel in totale vrede schijnt te zijn of jn totale wanorde. Kun je dat begrijpen? Dat is wannner je mij opbelt. Natuurlijk ben je ontrouw geweest aan God. Het lijdt absoluut geen twijfel dat het waar is, maar het is waar op een fundamentele manier, niet op de manier waarop je probeert vertrouwen te vinden in de beperking. Natuurlijk voel je enig conflict omdat je een beroep op God gedaan hebt je vertrouwen te geven in de beperktheid van je eigen associatie. Kun je dat horen? Hij kan het niet; dan voel je de frustratie aangezien je Zijn instructies hebt opgevolgd. Het lijdt geen twijfel dat je Zijn instructies hebt opgevolgd, ‘Mijn Heer, waarom hebt gij mij verlaten.’ Hoor je dat? Jezus gebruikt het woord ‘kruisiging’ aan het eind van hoofdstuk 17. Want dat is wat jullie allemaal doen. Wat is de waarheid die hij precies in de volgende alinea zal ontwikkelen? Hij zal zeggen dat jij vergeten bent dat wie jij daarbuiten tegenkomt jij bent. Hij zal dat absoluut zeggen. Wie in hemelsnaam denk jij, in je nachtmerrie, dat je tegenkomt behalve je eigen Zelf.

Dit is waarom de Cursus zo waardevol is. Klaarblijkelijk ontmoeten jullie elkaar in een delen van conflict van je eigen geest. Het besef daarvan zou de volledige Verzoening zijn of de bevrijding – waarom zou je in hemelsnaam jezelf beschermen? Het conflict is duidelijk aan de gang tussen jou en de beelden van de projecties van je eigen geest. Heb je dit?

Dat is intens conflictueus. Het kan niet anders. Voor velen van jullie, in het in bijzonder in je Nazareth, kan de nieuwe jij die tevoorschijn komt niet worden herkend in de situatie die je eerder deelde met de identiteit. De sleutel tot dit is: “Je doet het jezelf aan.” Zie je hoe ik daarbij terug moet blijven komen? Dan wordt je op zijn minst de voorziening gegeven van een tijdelijke bevrijding van de verdediging tegen de aanval die op jouw inkomt. Kom op! Kon je dat horen? Dat is een wonder, nietwaar? Hier verloopt alles vloeien, je denkt dat de associatie op dezelfde pagina zit als jij; dat zit hij niet! Hij geeft je alleen een perceptuele – ik heb hier sinds mijn ontwaken meet te maken gehad – hij geeft je alleen een perceptuele respons in zijn vastbeslotenheid een onverlichte correspondentie met jouw relatie te blijven vinden. Plotseling draait hij zich om en valt je aan. En het is noodzakelijkerwijs plotseling, want tot dat moment was hij gerechtvaardigd in het geloof van correspondentie dat hij gevonden had door jou te identificeren in een bereidheid de nieuwe relatie te aanvaarden die jij hem aanbood. Maar onthoud, heel waarschijnlijk, omdat hij niet de totaliteit van de Verzoening gehad heeft, die is gebaseerd op een nieuwere relatie die hij van plan is te vestigen om jouw voortdurende noodzaak te rechtvaardigen om God ontrouw te zijn. En jij zegt tegen hem: “Nee, ik ben hier niet trouw aan; ik ben trouw aan God.” Ik kom weg met het woord geloof. Dat is wat daar staat. Je ongeloof is waarom je hier bent.

Het gekke is dat jij onderwijst dat dat een objectief emotioneel feit van de situatie is, dat in feite in de situatie gebeurt en wordt geformuleerd in gedachtevormen die emoties bevatten van de bescherming van je associaties – “geef me die pop,” geef me dat speelgoed,” geef me dat…” Kun je dat horen? Je bent al geleerd om het conflict van de associatie te delen. In deze onmogelijke situatie komen de leraren van God. Nu moet je geleerd worden de soldaat, de pop, te onteigenen. Er zijn gewoonlijk twee dingen: jongens spelen met soldaatjes en meisjes spelen met poppen. Als jij met soldaatjes wilt spelen: “Wat is er met jou aan de hand!” Je kunt niet eens aan het geslacht ontkomen. Het is gewoon belachelijk. Dat gezegd zijnde, het is altijd een uitwisseling van een bezitterige associatie. Is dat niet ongelofelijk. En je houdt van de variatie die de associatie heeft. En je bent opgewonden door het vooruitzicht een slinger om te draaien en een popje op je af te laten springen. Je vindt het echt niet prettig om te weten wanneer hij eruit springt, maar je wilt de laatste voorspelling hebben van de onvermijdelijkheid van de correspondentie van het draaien van de slinger en het krijgen van de uitkomst. Ik vraag je de slinger om te draaien en helemaal niets te verwachten. Dan kun je altijd blijven in de opwinding van niet te hoeven identificeren, zonder een uitkomst te krijgen van je eigen duiveltje in een doosje. Het is uiteindelijk toch alleen jezelf die uit het doosje springt.

Aan het eind van het hoofdstuk zegt Jezus: “Natuurlijk is het conflictueus; jij bent sowieso het conflict.” En hoe dichter je erbij komt, des te conflictueuzer het zal zijn. Dat is eenvoudigweg een feit. Jouw oplossingen kunnen zijn om het aan te vallen en te sterven of je terug te trekken in je eigen illusies. Over het algemeen zullen geesten van het kaliber… – ik zal mijzelf als een associatie gebruiken – zich uit de situatie terugtrekken, zowel geestelijk als lichamelijk, in de academische wereld of het onderwijs.

“Ik trek me terug uit het conflict van de situatie en verlaat me op eerder geformuleerde oplossingen voor het schijnbare probleem die bredere reikwijdten of implicaties van aanvaarding van de harmonie hebben waar ik naar op zoek ben. “

Kun je dat horen? Goed. Ik weet dat dit het gebied is dat velen van ons zouden hebben gevolgd. We zouden naar onze ivoren muren kunnen zijn gegaan en emotioneel en verstandelijk zijn omgegaan met pogingen tot communicatie binnen de beschaving van de wereld. We zouden ruimtelijke referenties hebben kunnen nemen en geologen of musici of wat dan ook zijn geworden. Maar dat is wat we zouden hebben gezocht. Waarom? Het conflict van onze geest in de ultieme oplossing werd voor ons te intens. Daarom heb je een verlosser nodig. Het is voor jou onmogelijk hiermee om te gaan zonder mijn geest. Het kan me niet schelen wat je daarbinnen doet; ik bied je de totaliteit aan van een afsluiting van je schijnbare conflict die goddelijk zal  zijn en je uit deze wereld zal nemen vanwege mijn onschuld aan de situatie.

Ik onderwijs je niet een andere correspondentie te vinden; ik onderwijs je onschuldig te zijn aan de situatie. Geen wonder dat dat conflictueus lijkt. Het lijkt alsof je niet trouw bent aan de eerdere situatie. Daarom onderwijst Jezus dat iedereen je achterna zit. Iedereen zal zeggen: “Doe dat niet. Je bent ons ontrouw in je eigen geest.” Jij vindt het niet erg daar conceptueel naar te kijken, zolang het buiten je is. Maar wanneer het je overkomt, vindt je het niet prettig. Het is de waarheid over jou, want ik zeg je dat alleen jij er bent en dat dit zich bevindt in jouw geest in relatie tot het universum. Wat heeft het voor zin hierover te praten? Dit is werkelijk conflict. Ik ga je laten kijken naar het echte conflict dat zich in jouw geest voordoet wanneer je de toestand waar je in bent probeert op te lossen met de ware toestand van wat je bent. Ze kunnen niet worden opgelost. Het is onmogelijk. Maar je bent tenminste zover gekomen. Je hebt toegegeven dat ze niet kunnen worden opgelost, en ergens in je proces van ontdekken via je eigen oorzakelijkheid dat het voor jou niet nodig is deel te nemen aan het conflict van de wereld. Is dat zo?

Het is aardig om te zien hoezeer we dit eigenlijk kunnen delen als je het met mij wilt delen. Ik ben mij in mijn nieuwe geest zeer wel bewust dat fysieke gebeurtenissen of manifestaties in feite een historisch doel zijn van de schijnbare situatie; dat zij in feite geest of denkgeest zijn, en dat er altijd ruimtelijk een poging gaande is – ruimtelijk, mystisch – jou een vorm van harmonie aan te bieden die op de beste manier uitdrukking zal geven aan de totaliteit van jou, zonder de noodzaak voor een conceptuele associatie. Dit is Shankara, als je er naar wilt kijken. Dit is Beethoven. Hij zegt dat in de harmonie, ruimtelijk en geestelijk, in de muziek van de sferen, er wiskundige formules van ware relaties zijn gelegen die je de vreugde zullen geven van je eigen geest, omdat dat dat is wat jij bent. En in vroegere tijden wist praktisch elke werkelijke wiskundige of geoloog dat er mystieke krachten actief waren in zijn objectieve associatie. Dit is de gehele basis van elke soort wetenschapper. Maar in de mate dat hij in zijn eigen geest bereid is zijn eigen transcendentale correspondentie te erkennen, zal hij aan de noodzaak ontsnappen die buiten zichzelf te beschrijven. Dit is Platoisme; dit wordt Neoplatoisme. Dus wat gebeurt er wanneer we geconfronteerd worden met een geographische anomaly?  Science News is een poging om te kijken naar gebeurtenissen in relatie tot redelijke mogelijkheden in wat de ‘wetenschappelijke gemeenschap’ wordt genoemd. Klaarblijkelijk houdt het zich bezig met wat je noemt ‘geavanceerde kwantum verbindingen’, maar altijd met het oog op de behoefte de menselijke verbinding te maken. Nu, iemand die zich bewust is, zeg van de aard van waarover ik tegen jou ga spreken, is zich terdege bewust dat veel van de fenomenen die zich daadwerkelijk voordoen in deze relatie van afscheiding niet werkelijk kunnen worden verklaard binnen de parameters van wat er gaande is. Het kan mij niet schelen of je het ‘vliegende schotels’ noemt, het kan mij niet schelen of je zegt dat er een grote ‘cover up’ aan de gang is, feit is dat er de hele tijd een hele hoop mystieke fenomenen om jou heen gaande zijn. Niet alleen is dat waar, maar aangezien jullie geest in afscheiding of aggregatie demonstraties zijn van de zoektocht naar de combinatie van de emotionele of tijdelijke configuraties van harmonie met de schijnbare objectieve associaties, wordt je aandacht ergens altijd gericht op je zoektocht naar de harmonie van je associatie, ongeacht hoe je daaraan uitdrukking geeft.

Ik ga dit proberen met… – maak je klaar voor dit – ik ga dit proberen met graancirkels. Hoevelen van jullie weten van graancirkels? Jullie weten er allemaal van omdat ze op de een of andere manier mysterieus waren. Ze zijn logisch gezien mysterieus omdat ze concentrische cirkels lijken voor te stellen met verschillende geometrische vormen waarin er geen enkele mogelijkheid bestaat dat er niet een intelligentie bij betrokken lijkt te zijn. Niet dat er niet een intelligentie betrokken is bij alles bij je ziet, dit is waar, maar in dit geval is het zo overduidelijk dat er een intelligente relatie vereist is tussen cirkel en lijn. De hele basis van het universum is cirkel en lijn. Kun je dit horen? Dat is het enige wat er ooit bij komt kijken.

Ik ga je dit niet geven als je niet – ik wil zien of je mij energie hierin kunt voelen. Er zou niets anders kunnen zijn dan een cirkel en een lijn. Een cirkel is niets anders dan wat? Een punt. Een cirkel is niets anders dan een punt. Hoe je er ook uitdrukking aan geeft, hij is een enkele punt. Big deal! Begrijp je dat? Mijn God, ik ga hier de string theorie van het universum presenteren! Dit is heel duidelijk in mijn geest. Dus het enige wat we werkelijk hebben zijn cirkels in relaties van de zich uitbreidende cirkel in de correspondentie vanuit de oorspronkelijke punt. Weet je wat een heilig ogenblik is? Het is een punt ergens op de lijn in een totaliteit van de relatie met de andere punten, aangezien alle lijnen niets anders zijn dan punten. Een lijn is niets anders dan punten zonder kennelijke afscheiding. Maar de waarheid is dat er geen afscheiding bestaat. Als je een enkele punt in je geest kunt nemen en die niet opbbbb——-b—bb.—.—-reekt in allerlei soorten correspondenties, heet dat een heilig ogenblik of een uitbreiding van jezelf. Kun je dit horen? Dus wannneer dit wordt gerealiseerd in de atoomfysica noemen ze het de ‘string theorie’; en het universum zoals zij het zien in ruimtetijd is een raster van kruisverwijzingen van concentrische cirkels in combinatie met geometrische tekeningen. Zo komen kristallen samen. Is dat niet leuk? Als je een stel Bb’s neemt, fysiek, en je schud ze allemaal door elkaar, zullen ze een neiging hebben geometrische patronen te vormen. Wat een geweldig idee. Formuleert mijn geest ze? Of worden ze gevormd door associaties van de geest? Ik lijk je aandacht te hebben. Ik heb geen enkele afstand in mijn punten. Als jij een punt hebt, vorm je een concentrische associatie met je eigen zelf. Ik doe hetzelfde. De afstand tussen ons zal de lijn zijn die we vastbesloten zijn te zetten in onze gescheiden circkels van Verzoening.

Dus plotseling verschijnen hier in deze velden deze grote ronde dingen en ze zijn geometrisch volmaakt ontworpen, in gelijkbenige driehoeken, in verschillende driehoekige associaties die worden getoond. Dit is allemaal Euclides geometrie – in stellingen van Euclides geometrie. De reden dat ik nooit echt iets met geometrie te maken wilde hebben is dat het mij in de laatste klas van de lagere school duidelijk was dat de stelling het quotient bepaalde. De stelling was een reactie op wat kon worden geobserveerd. Elk van beide rechtvaardigde eenvoudig de ander en verklaarde niet hoe zij waren ontstaan. Wanneer zij nu zonder menselijke associatie verschijnen, moeten zij een anomalie worden.

Dus hier is wat dit zegt. Ik zal het voorlezen want het is wel aardig. Dit is “Stellingen in het Korenveld.” Deze man, en wie dan ook, had geen probleem stellingen van Euclides te schrijven in correspondentie met wat er daadwerkelijk in het veld werd getekend. En iedereen kon het zien – iedereen die het wilde zien. De moeilijkheid om het te zien was dat het niet een schrijver leek te zijn die gegenereerd had wat dit zou kunnen zijn. Hij wil daar niet mee te maken hoeven te hebben. Hij wil geen artikel hoeven te schrijven dat zegt dat het onmogelijk is dat die graancirkels in het veld konden zijn. De waarheid is, en dit is om met mij te delen of te verwerpen, dat er geen mogelijkheid bestaat, het is onmogelijk. Daar gaat hij niet mee om. In zijn geest als professor – hij is in dit geval een astronoom wat prachtig is – onderwijst hij vanuit de academia en presenteert de objectieve associatie met de correspondentie van de wiskunde van zijn eigen geest en de redelijkheid van Euclides. Het is zo mooi omdat voordat de menselijke geest werkelijk in staat is dit voor elkaar te brengen in een mentale correlatie of een theorem, moet een theorem de verhoudingen van het object uitdrukken binnen zijn eigen tijdelijke associatie in plaats van objectief. Dit is het verschil tussen algebra en geometrie. Het verschil tussen algebra en geometrie is wat ik zojuist uitdrukte. De correspondentie van de ontbrekende getallen, of de ontdekking van lijnen die niet evident zijn voor jouw toestand, maar die er werkelijk zijn.

Ik zal het zo proberen: het is onmogelijk dat er een dualiteit is zonder een derde associatie. Jij drukt dat uit als een driehoek. Kun je dat horen? Je móét het horen! Het wordt uitgedrukt als een driehoek. Maar het probleem dat we hebben is dat we niet willen dat de oplossing voor ons probleem een gigantisch conflict is, dus zetten we een arbiter op die de driehoek van onze associatie vormt. Klas?! Niet alleen doen we dat meetkundig, we doen het door een rechter of scheidsrechter De uitkomst van ons conflict te laten bepalen. Hij is niet anders dan het derde deel van onze driehoek. Nu, het dichtst dat jij zou kunnen komen bij een harmonie zou gelijkzijdig zijn. Wij zijn lateraal gelijk, hetgeen niets anders is dan een stelling dat al onze zijden hetzelfde zijn. Daarom zullen al onze hoeken van weerstand in correspondentie met elkaar een vorm van harmonie vinden, Zijn zij scherp? Het probleem dat jij hebt met stompe hoeken is dat als zij verder gaan dan 180 graden je wordt geconfronteerd met een cirkel die niets anders is dan de uitdrukking van twee driehoeken die het vierkant wordt. Zet twee driehoeken tegen elkaar aan – ‘Als je een diamant bouwt, zullen ze komen.’ Als je me die referentie van de graancirkels geeft, zal ik mijn hele associatie kunnen landen. Ik kan mijn ruimteschip op jouw graancirkel neerzetten. Oh, dat gaat veel te ver. Dit is nogal leuk.

‘Sinds de eind zeventiger jaren zijn boeren in het zuiden van Engeland die ‘s-morgens naar buiten keken naar hun korenvelden soms geschrokken grote cirkels en andere meetkundige patronen netjes geplet in hun gewassen te vinden. Hoe deze graancirkels waren gemaakt in het midden van de nacht op het hoogtepunt van het zomerse groeiseizoen blijft een raadsel.’

Hij zei dat er een paar grappenmakers op uit gingen en het probeerden na te doen, en dat was belachelijk. Zo was het helemaal niet. Het maakte niet uit; het wees tenminste op de mogelijkheid dat ze dat zouden hebben kunnen doen. Zij maakten zich er niet druk over; er was helemaal geen correspondentie. Begrijp je dat? Het moest een ontkenning zijn van een perfectie die niet afzonderlijk kon worden geïdentificeerd. Het is zoals mijn weermanverhaal waarin de duif op de Bulgaarse boer flatst. Weet je nog ‘De Weerman (zie elders), het verhaal dat ik heb geschreven? Het is het idee dat dat volmaakt kon zijn – ik legde een vrij goed verband. Dat soort verhalen zijn historisch. De man werd gekruisigd en uiteengereten, eenvoudig omdat hij voor een moment buiten zichzelf volmaakt was.

‘Enige jaren geleden merkte astronoom Gerald S. Hawkins, nu gepensioneerd van de Universiteit van Boston – hij is echt schitterend; we zullen zijn boek kopen – dat sommige van de visueel opvallendste van deze graancirkelpatronen meetkundige stellingen belichaamden die specifieke numerieke relaties uitdrukten tussen de gebieden van diverse cirkels, driehoeken en andere vormen.’

Het enige wat hij eigenlijk zegt is dat er zich binnen de cirkel driehoeken zullen bevinden die correspondenties uitdrukken in niet alleen enkele cirkels, maar in concentrische cirkels. De meesten van jullie weten dit. Er is hier een plaatje van en je kunt er naar kijken. Natuurlijk zal een gelijkzijdige driehoek niets anders uitdrukken dan één enkele cirkel, omdat de harmonie daarbinnen is. Ik ga daar niet op in. Het enige wat ik je wil laten zien is, in de eerste plaats, dat het waar is; en in de tweede plaats, de manier waarop zijn geest er uiteindelijk mee om moet gaan omdat het wel aardig is.

Als je naar de oorspronkelijke kijkt dan is er een patroon dat een cirkel in de driehoek laat zien.

’In een geval, bijvoorbeeld, past een gelijkzijdige driehoek precies tussen een buitenste en een binnenste cirkel. Het bleek dat het oppervlak van de buitenste cirkel precies viermaal zo groot is als dat van de binnenste cirkel.’

Ik ga je dat niet uitleggen, maar als je er wat lol mee wilt beleven, is dat een hele andere talk. Luister:

‘Drie andere patronen vertoonden eveneens exacte getalsmatige verhoudingen die allemaal diatonische ratio’s betroffen.’

Weet iedereen wat een diatonische ratio is? Da da- da- da- Mijn hond heeft vlooien. Dat is een diatonische ratio. Ik zal Michael R. vragen. Is dat een diatonische ratio?

Michael: Dat zijn drie diatonische ratio’s.

Ja, oké. Dat had ik nodig, want één zou niet genoeg zijn geweest! Zo seinen we naar aliens. We hebben da-da-da-da naar aliens geseind (Close Encounters). En hier zijn ze met hun patronen. En daar heb je dat dat grote ruimteschip landt. Dus het is duidelijk dat zij bezig zijn landingsvelden aan te leggen en zich klaar maken om te landen. Is dat waar? Ja!

Het probleem dat jij hiermee hebt is hetzelfde probleem dat je hebt met Een Cursus in Wonderen. Natuurlijk lijkt het onmogelijk dat deze graancirkels hier zouden kunnen zijn. Dat is niet mogelijk. Het is onmogelijk dat de cirkels er zijn omdat ze geen bron hebben die hier is. Het is niets anders dan een wonder van cirkels. Maar het is te redelijk. Je vindt wonderen die onredelijk zijn niet erg, maar wonderen die redelijk zijn stuiten je heel erg tegen de borst. We bieden je een breder bereik aan van je eigen associatie.

Drie andere patronen vertoonden eveneens exacte getalsmatige verhoudingen die allemaal diatonische ratio’s betroffen, de hele nummer ratio’s die een ladder muzieknoten bepalen.’

Dat is helemaal juist. Muziek van de sferen. Wat een ongelofelijk idee.

‘Deze ontwerpen,’ zegt Hawkins, ‘moeten het opmerkelijke wiskundige vermogen van de scheppers ervan demonstreren’

Dank je Hawkins, dat je het woord ‘schepper’ gebruikt, want een geest kan enige creativiteit worden toegekend door zijn vermogen de harmonie van het universum te demonstreren door middel van de harmonie van lijn en cirkel.

Ik heb gisterenavond een uur naar deze laatste associatie gekeken. Ik zal je dat laten doen. En je zult beginnen er muziek in te horen.

’Hawkins heeft ontdekt dat hij de beginselen van Euclidische meetkunde kon gebruiken om vier stellingen te bewijzen die zijn afgeleid van de verhoudingen tussen de in deze patronen afgebeelde vlakken. Hij heeft ook een vijfde algemenere stelling ontdekt waaruit hij de andere vier kon afleiden.’

Dat is het diagram dat hij hier getekend heeft en ik ga je er zelf naar laten kijken. Het volstaat te zeggen dat het een driehoek is met één, twee, drie, vier verschillend gearrangeerde cirkels, die ieder correspondeert met de lijn en de cirkel naarmate hij groeit. Het is een mooi idee.  Maar er bestond geen stelling voor. Dus dit is de uitdaging die naar wiskundigen uitging: Geef me een stelling voor dit diagram. Het is reuze aardig.

‘De stelling betrof concentrische cirkels die de zijden van een driehoek raakten en naargelang de driehoek van vorm verandert genereert deze de bijzondere graancirkelmeetkunde. Merkwaardig genoeg kon Hawkins geen verwijzingen naar een stelling vinden in de werken van Euclides of in enig ander boek dat hij heeft geraadpleegd.’

In feite is het bijna een combinatie van alle Euclidische ideeën. Je kunt er hier naar kijken als je wilt.

’Toen hij lezers van Science News en de wiskundige lezers uitdaagde te komen met deze niet-gepubliceerde stelling, gegeven slechts de vier variaties, rapporteerde niemand geslaagd te zijn.’

Hij kon het niet. Het zou de erkenning meebrengen van zijn eigen associatie met zichzelf. Het zou zijn dat als hij het plotseling had gevonden, hij naar alle waarschijnlijkheid gewoon helemaal zou verdwijnen. Welke reden zou hij hebben om dat te zien als hij totale harmonie vond in de referentie van de associaties van zijn eigen geest? Hoe ga je daarmee om?

’Deze afgelopen zomer lieten de graancirkelmakers kennis van deze vijfde stelling zien, zo rapporteerde Hawkins. Van de tientallen keurig in de korenvelden van Engeland neergelegde cirkels was er tenminste één die in het patroon past waarnaar hij op zoek was.’

Dus iemand probeert ons iets te vertellen. Hij weet het niet. Het is duidelijk dat hij het al niet serieus neemt. Dat is de reden dat hij is opgehouden te onderwijzen aan Boston University. Hij heeft niemand met hij werkelijk zijn zekerheid en redelijkheid kan delen dat het geen mens was die de graancirkels heeft gemaakt. Begrijp je me? Kom op, blijf bij me. Het kan mij niet schelen wat je ermee doet; zij komen niet van een menselijke bron. Dat kan niet worden toegegeven, in het bijzonder als het redelijk is. Het plezier wat wij hier met hem hebben is dat hij niet probeert te zeggen: ‘Daarom moet het van God gekomen zijn.’ Hij is als de tekst van Een Cursus in Wonderen. Hij zegt niet: ‘Daarom moet ik aanvaarden dat Jezus de cirkels heeft getekend.’ Hij zei alleen:

 

Verlichting

 

Inhoudsopgave

Voorwoord
De initiatie
Het mechanisme van het wonder
– Bellen
– Zwarte gaten: tijd naar eeuwigheid
– Een meesters academie
– Mevrouw Brown, Red Rock en Rover
– Droom een lichte droom
– Vrijmetselarij
– Wees mijn valentijn
– De heldere lichten zijn de Hemel
Geloof, graancirkels en hoofdstuk 17
– Christelijke verlichting