De beproeving van opstanding

Deel nu met mij wat meester Jezus onderwijst, of in feite wat jij nu begint te onderwijzen en te beweren in de uitbreiding van jouw nieuwe geest. Wij, als christenen, gaan door de beproeving van opstanding. We worden wat wij zijn in het aangezicht van Universele Geest.

Als we de auspicien onderzoeken aan de hand waarvan we dit, ogenschijnlijk, te weten zijn gekomen, ontdekken we dat toegegeven door Jezus Christus van Nazareth – of door jou of waar dan ook – dat Jezus (jij) het nooit echt bij elkaar krijgt. De toestand van de werkelijkheid van de ontdekking van verlosserschap is inherent, door haar aard, een vorm van competitieve associatie tussen, eerst, hemzelf en zijn nieuwe ontdekking en dan de wereld om hem heen wanneer hij probeert de ontdekking van zijn nieuwe Zelf over te brengen. Dat is de feitelijke situatie. De staat van oordelen die eigen is aan de erfelijke vastbeslotenheid van lichaamsfunctie met betrekking tot een reeds bestaande bezigheid van bestaan is beladen met twijfel over de zelfidentiteit. Het kan niet anders. Dus ongeacht hoe je te werk gaat in het proces van je zelfidentiteit, je zult worden belaagd door de associatie van de afscheiding van je eigen geest.

Ik wil dat je dit hoort – ik heb het hier niet over theorie – dit is zeker geen theorie. Het zou onmogelijk voor je zijn mij te observeren als wat je ook maar denkt dat ik hier sta en niet binnen te gaan in een of ander oordeel, op zijn minst, over wat ik aan heb. Wat uiteindelijk moeilijk is te zien is dat de menselijke conditie niets anders is dan een voortzetting van het beoordelen van zijn associaties binnen zijn eigen concepten op basis van een definitie waarover het geen enkele zekerheid heeft. Dit is wat ik bedoelde toen ik zei dat Jezus het nooit echt bij elkaar krijgt. Voelt hij de frustratie niet in staat te zijn te worden herkend? Heb jij die frustratie gevoeld? Zeker. Als je de leringen van Jezus in het Nieuwe Testament bekijkt zul je onmiddellijk zien dat hij in die korte periode van drie jaar alle ervaringen onderging van de menselijke conditie, een mens die wordt geconfronteerd met de beproeving van de realisatie van zijn eigen opkomende volmaaktheid en die wordt gedemonstreerd door de transformatie van zijn geest.

Nu, enige moeilijkheid die je hiermee hebt zal je verafgoding zijn – en ik zag iemand vanochtend op de televisie, net zoals ik in een pak, die zei: “Gelukkig stuurde God zijn enig geboren Zoon…” – Dat elimineerde mij – …die, gekomen uit de hemel, heel goed wist dat de wereld niet werkelijk was en ons onmiddellijk in onze eigen onwetendheid van Hem de zekerheid probeerde te onderwijzen dat wij heel waren zoals God ons schiep.” Dat soort verlosser slaat voor mij helemaal nergens op, heel eenvoudig omdat ik betrokken ben, en altijd geweest ben, in het dilemma van mijn eigen bestaande associatie. Ik ben een dilemma van deze bestaande associatie. Ik ben bezorgd over wat jij denkt van dit jasje. Is dat niet geweldig! Want ergens in je eigen associatie met jezelf – dit is de les over angst en liefde. Het is de hele basis van de Cursus in Wonderen. Wanneer je angstig bent ben je niet-bestaand. Dat loste mijn probleem niet op. Het hielp me totaal niet. Feit is dat het me niet eens was toegestaan dat aan het begin van de Cursus te zetten waar staat dat alles wat angstig is niet werkelijk is. Wat heb ik daaraan? Ik besta in deze associatie. Ik lijk werkelijk. Deze wereld lijkt werkelijk. Ik vang glimpen op van andere werkelijkheden – van liefde, de totaliteit van mij, maar ik zat opgesloten in het probleem van mijn zelf-bestaan. De meesten van ons die uitkomen bij een voortdurende conditie van angst doen dat via een onvermogen onze angstfactoren te stabiliseren. Zal ik dat nog eens voor je doen? Je bent in staat tot twee emoties, alles wat je hier doet is beangstigend. Het enige wat de menselijke conditie werkelijk doet is het behouden van een beoordeling van de elementen van zijn zogenaamde angst/geen-angst teneinde te bestaan in een parameter van zijn beperkingen met betrekking tot zijn omgeving, zodat hij kan opereren binnen de conditie van de emotie van angst. Het idee dat Jezus, gezonden door God, hier kwam met volledige kennis van Zijn verlosserschap ontkent Zijn verlosserschap, net zoals iedere factor waardoor je zegt: “Ik heb dit nu tot stand gebracht en opereer nu onder een nieuwe procedure,” je voortdurende uitbreiding van verlosserschap ontkent, of je vermogen om, nieuw ontwikkeld, de wereld die je omringt te converteren.

Ik denk niet dat deze broek past bij dit jasje. Ik wil dat tegen jullie praten als humans; jullie luisteren nog steeds niet naar me. Om de een of andere reden komen jullie om mij heen en je voelt een beetje liefde en je sluit jezelf af. Doe dat niet. Je hoeft dat niet te doen. Je denkt dat je het oplost of je bent bang dat je je eigen onzekerheden zult onthullen. Dat is onzin. Als je je onzekerheden onthult, zullen die verdwijnen. Als je vasthoudt aan de twijfel over jezelf is er geen manier om die te overwinnen, want je wordt een factor van de relatie tussen je broek en je jasje. Ik heb het hier over jullie geest hier. Zodra je daarin verstrikt raakt zou je er nooit meer uit kunnen komen. Dat is de menselijke conditie: “Ik ben bang voor hoe ik er uit zie.” “Ik ben bang dat ik zal.” “Ik ben bang dat ik niet zal.” “Ik zal hierin geoordeeld worden.” Kom op. We hebben het alleen over jou. Dat is wat jij bent.

Liefde is het laten gaan van de associaties of van twijfel over de vraag of je jasje past bij je broek. Ik maakte me er geen zorgen over toen ik het eerst aandeed, maar het viel me op dat mijn jasje niet past bij mijn broek. Ik ben de meest ontwaakte geest in het universum. Ik garandeer je dat mijn geest wakker is. En toch, hier ben ik, rondrijdend, en ik geef uitdrukking aan angst dat mijn jasje niet past bij mijn broek.

Jij zegt: “Dat is niet wat angst is.”

Dat is absoluut niet zo. Natuurlijk is het angst. Zie je? Nu, om die te overwinnen – dit zijn de lessen die ik uit de tekst doe: De Twee Emoties en The Obstakels tot Vrede. Ik bedoel “doe” in de zin dat dit is waar we het werkelijk over hebben. Dus wat doe ik onmiddellijk? Ik voelde deze nieuwe vrijheid en ik moet mijzelf onmiddellijk beginnen te onderzoeken in mijn andere relatie. Dit zal nu niet corresponderen met de bezigheid van deze wereld. Jouw toewijding God te vinden in de nieuwe ontdekking van de verlichting van je geest zal niet in deze wereld worden gerechtvaardigd. Is dat waar? Dat is letterlijk waar! Op de een of andere manier voel je: “Nou, ik ga hiermee blijven worstelen in mijn associatie met mijzelf tot ik doel bereik waarnaar ik op zoek ben.” Ik weet niet hoe het voor jou is, maar ik kon dat niet. Jezus van Nazareth kon dat zeker niet.

Wat ontdekte Jezus? In het proces van zijn verlichting, de beproeving van het komen van een mens naar het zich herinneren dat hij volmaakt is zoals God hem schiep, ontdekte hij een proces van een voortdurend uitdrukken of geven in zijn eigen bestaande associatie, wat die ook was, van de werkelijkheid die in hem opkwam, ongeacht de omstandigheden waarin hij zichzelf bevond. Hier is iemand die grote wonderen verricht – kom op, de blinden beginnen te zien, de doven beginnen te horen, en hij gaat terug naar zijn geboorteplaats en er gebeurt niets. (Mattheus 13:53-58) Denk je niet dat dat verwoestend is in Jezus’ geest? Denk je dat dat hij dat op de een of andere manier van zich af schudde? Lui, dat is niet de manier waarop het werkt. Het idee van een mogelijkheid van een wonder is het idee van de mislukking ervan. Wat was zijn reactie? Hij is verwoest. Vervolgens was hij boos. En toen zij hij:

“Jullie kennen mij niet omdat jullie denken dat ik jullie broer ben… jullie denken dat ik je …. ben… wat dan ook, ik ben een buur van jullie, jullie denken dat ik jullie kasten repareerde of jullie vogelbadjes maakte of zo iets. Ik ben dat niet meer.”

Zolang als je hier bent, zul je dat hebben. Zolang je hier bent, zal dat de prestatie zijn van je geest in de nieuwe ontdekking van jou in het proces van … wat? Geven! In de Twee Emoties in de Blokkades voor Vrede – de wens je er van te ontdoen; wanneer je die vrede wordt aangeboden verwerp je die onmiddellijk in plaats van haar weg te geven als de zekerheid van wat je bent.

Zullen we eens kijken naar wat er zich afspeelt? Jullie zijn dit nu allemaal in je denkgeest aan het herkauwen. Ieder van jullie individueel bevindt zich in een proces van twijfel in elk onderzoek van je associatie met jezelf. Gelukkig, niet door enige inspanning die met jou te maken heeft, bestaat er voldoende helderheid van hele denkgeest in jou waar je niet langer aan je eerdere associaties oude concepten opdringt van de aard van je verdediging tegen wat je dacht dat je was. Dat is hoe eenvoudig dit is. Dus liefde gaat zijn het laten gaan van die angst.

De totale cyclus van de menselijke conditie, van het moment van zijn eerste contact met de mogelijkheid van de werkelijkheid, is in de eerste plaats gebaseerd op de verleidingen van deze wereld. “Neem deze macht die je nu hebt en converteer haar tot het levensonderhoud van jou.” Dit is Jezus, nietwaar? De hele beschrijving van het Nieuwe Testament is dit.

En toen de verzoeker tot Hem kwam zei deze: Indien Gij Gods Zoon bent, zeg dan dat deze stenen broden worden. Maar Hij antwoordde en zei: Niet alleen van brood zal de mens leven, maar van alle woord, dat uit de mond Gods uitgaat. (Matteus 4:3-4)

De eerste verleiding zegt: converteer die steen in de macht van je eigen levensonderhoud. Je zult op een veel bevredigendere manier kunnen bestaan. Natuurlijk heeft Jezus deze antwoorden die hem nu in eerste instantie gegeven zijn door de transformatie van zijn denkgeest. Dat betekent niet dat hij niet wordt verleid. Absoluut.

Toen nam de duivel Hem mee naar de heilige stad en hij stelde Hem op de rand van het dak van de tempel, en zei tot Hem: Indien Gij Gods Zoon bent, werp Uzelf dan naar beneden; er staat immers geschreven: Aan zijn engelen zal Hij opdracht geven aangaande u, en op de handen zullen zij u dragen, opdat gij uw voet niet aan een steen stoot. Jezus zei tot hem: Er staat ook geschreven: Gij zult de Heer, uw God, niet verzoeken. (Mattheus 4:5-7)

Verleiding nummer twee zegt op de top hiervan te komen. Gooi jezelf eraf. Laat zien hoe je nu een lichaam ontwikkeld hebt dat onschendbaar is, een lichaam dat zichzelf nu kan dragen met gebruik van die macht.

Wederom nam de duivel Hem mee naar een zeer hoge berg en hij toonde Hem al de koninkrijken van de wereld en hun heerlijkheid, en zei tot Hem: Dit alles zal ik U geven, indien Gij U nederwerpt en mij aanbidt. Toen zei Jezus tot hem: Ga weg, satan! Er staat immers geschreven: De Here, uw God, zult gij aanbidden en Hem alleen dienen. Toen liet de duivel Hem met rust en zie: engelen kwamen en dienden Hem.

o-o-o-o-o-o-o