De beproeving van opstanding

Deel nu met mij wat meester Jezus onderwijst, of in feite wat jij nu begint te onderwijzen en te beweren in de uitbreiding van jouw nieuwe geest. Wij, als christenen, gaan door de beproeving van opstanding. We worden wat wij zijn in het aangezicht van Universele Geest.

Als we de auspicien onderzoeken aan de hand waarvan we dit, ogenschijnlijk, te weten zijn gekomen, ontdekken we dat toegegeven door Jezus Christus van Nazareth – of door jou of waar dan ook – dat Jezus (jij) het nooit echt bij elkaar krijgt. De toestand van de werkelijkheid van de ontdekking van verlosserschap is inherent, door haar aard, een vorm van competitieve associatie tussen, eerst, hemzelf en zijn nieuwe ontdekking en dan de wereld om hem heen wanneer hij probeert de ontdekking van zijn nieuwe Zelf over te brengen. Dat is de feitelijke situatie. De staat van oordelen die eigen is aan de erfelijke vastbeslotenheid van lichaamsfunctie met betrekking tot een reeds bestaande bezigheid van bestaan is beladen met twijfel over de zelfidentiteit. Het kan niet anders. Dus ongeacht hoe je te werk gaat in het proces van je zelfidentiteit, je zult worden belaagd door de associatie van de afscheiding van je eigen geest.

Ik wil dat je dit hoort – ik heb het hier niet over theorie – dit is zeker geen theorie. Het zou onmogelijk voor je zijn mij te observeren als wat je ook maar denkt dat ik hier sta en niet binnen te gaan in een of ander oordeel, op zijn minst, over wat ik aan heb. Wat uiteindelijk moeilijk is te zien is dat de menselijke conditie niets anders is dan een voortzetting van het beoordelen van zijn associaties binnen zijn eigen concepten op basis van een definitie waarover het geen enkele zekerheid heeft. Dit is wat ik bedoelde toen ik zei dat Jezus het nooit echt bij elkaar krijgt. Voelt hij de frustratie niet in staat te zijn te worden herkend? Heb jij die frustratie gevoeld? Zeker. Als je de leringen van Jezus in het Nieuwe Testament bekijkt zul je onmiddellijk zien dat hij in die korte periode van drie jaar alle ervaringen onderging van de menselijke conditie, een mens die wordt geconfronteerd met de beproeving van de realisatie van zijn eigen opkomende volmaaktheid en die wordt gedemonstreerd door de transformatie van zijn geest.

Nu, enige moeilijkheid die je hiermee hebt zal je verafgoding zijn – en ik zag iemand vanochtend op de televisie, net zoals ik in een pak, die zei: “Gelukkig stuurde God zijn enig geboren Zoon…” – Dat elimineerde mij – …die, gekomen uit de hemel, heel goed wist dat de wereld niet werkelijk was en ons onmiddellijk in onze eigen onwetendheid van Hem de zekerheid probeerde te onderwijzen dat wij heel waren zoals God ons schiep.” Dat soort verlosser slaat voor mij helemaal nergens op, heel eenvoudig omdat ik betrokken ben, en altijd geweest ben, in het dilemma van mijn eigen bestaande associatie. Ik ben een dilemma van deze bestaande associatie. Ik ben bezorgd over wat jij denkt van dit jasje. Is dat niet geweldig! Want ergens in je eigen associatie met jezelf – dit is de les over angst en liefde. Het is de hele basis van de Cursus in Wonderen. Wanneer je angstig bent ben je niet-bestaand. Dat loste mijn probleem niet op. Het hielp me totaal niet. Feit is dat het me niet eens was toegestaan dat aan het begin van de Cursus te zetten waar staat dat alles wat angstig is niet werkelijk is. Wat heb ik daaraan? Ik besta in deze associatie. Ik lijk werkelijk. Deze wereld lijkt werkelijk. Ik vang glimpen op van andere werkelijkheden – van liefde, de totaliteit van mij, maar ik zat opgesloten in het probleem van mijn zelf-bestaan. De meesten van ons die uitkomen bij een voortdurende conditie van angst doen dat via een onvermogen onze angstfactoren te stabiliseren. Zal ik dat nog eens voor je doen? Je bent in staat tot twee emoties, alles wat je hier doet is beangstigend. Het enige wat de menselijke conditie werkelijk doet is het behouden van een beoordeling van de elementen van zijn zogenaamde angst/geen-angst teneinde te bestaan in een parameter van zijn beperkingen met betrekking tot zijn omgeving, zodat hij kan opereren binnen de conditie van de emotie van angst. Het idee dat Jezus, gezonden door God, hier kwam met volledige kennis van Zijn verlosserschap ontkent Zijn verlosserschap, net zoals iedere factor waardoor je zegt: “Ik heb dit nu tot stand gebracht en opereer nu onder een nieuwe procedure,” je voortdurende uitbreiding van verlosserschap ontkent, of je vermogen om, nieuw ontwikkeld, de wereld die je omringt te converteren.

Ik denk niet dat deze broek past bij dit jasje. Ik wil dat tegen jullie praten als humans; jullie luisteren nog steeds niet naar me. Om de een of andere reden komen jullie om mij heen en je voelt een beetje liefde en je sluit jezelf af. Doe dat niet. Je hoeft dat niet te doen. Je denkt dat je het oplost of je bent bang dat je je eigen onzekerheden zult onthullen. Dat is onzin. Als je je onzekerheden onthult, zullen die verdwijnen. Als je vasthoudt aan de twijfel over jezelf is er geen manier om die te overwinnen, want je wordt een factor van de relatie tussen je broek en je jasje. Ik heb het hier over jullie geest hier. Zodra je daarin verstrikt raakt zou je er nooit meer uit kunnen komen. Dat is de menselijke conditie: “Ik ben bang voor hoe ik er uit zie.” “Ik ben bang dat ik zal.” “Ik ben bang dat ik niet zal.” “Ik zal hierin geoordeeld worden.” Kom op. We hebben het alleen over jou. Dat is wat jij bent.

Liefde is het laten gaan van de associaties of van twijfel over de vraag of je jasje past bij je broek. Ik maakte me er geen zorgen over toen ik het eerst aandeed, maar het viel me op dat mijn jasje niet past bij mijn broek. Ik ben de meest ontwaakte geest in het universum. Ik garandeer je dat mijn geest wakker is. En toch, hier ben ik, rondrijdend, en ik geef uitdrukking aan angst dat mijn jasje niet past bij mijn broek.

Jij zegt: “Dat is niet wat angst is.”

Dat is absoluut niet zo. Natuurlijk is het angst. Zie je? Nu, om die te overwinnen – dit zijn de lessen die ik uit de tekst doe: De Twee Emoties en The Obstakels tot Vrede. Ik bedoel “doe” in de zin dat dit is waar we het werkelijk over hebben. Dus wat doe ik onmiddellijk? Ik voelde deze nieuwe vrijheid en ik moet mijzelf onmiddellijk beginnen te onderzoeken in mijn andere relatie. Dit zal nu niet corresponderen met de bezigheid van deze wereld. Jouw toewijding God te vinden in de nieuwe ontdekking van de verlichting van je geest zal niet in deze wereld worden gerechtvaardigd. Is dat waar? Dat is letterlijk waar! Op de een of andere manier voel je: “Nou, ik ga hiermee blijven worstelen in mijn associatie met mijzelf tot ik doel bereik waarnaar ik op zoek ben.” Ik weet niet hoe het voor jou is, maar ik kon dat niet. Jezus van Nazareth kon dat zeker niet.

Wat ontdekte Jezus? In het proces van zijn verlichting, de beproeving van het komen van een mens naar het zich herinneren dat hij volmaakt is zoals God hem schiep, ontdekte hij een proces van een voortdurend uitdrukken of geven in zijn eigen bestaande associatie, wat die ook was, van de werkelijkheid die in hem opkwam, ongeacht de omstandigheden waarin hij zichzelf bevond. Hier is iemand die grote wonderen verricht – kom op, de blinden beginnen te zien, de doven beginnen te horen, en hij gaat terug naar zijn geboorteplaats en er gebeurt niets. (Mattheus 13:53-58) Denk je niet dat dat verwoestend is in Jezus’ geest? Denk je dat dat hij dat op de een of andere manier van zich af schudde? Lui, dat is niet de manier waarop het werkt. Het idee van een mogelijkheid van een wonder is het idee van de mislukking ervan. Wat was zijn reactie? Hij is verwoest. Vervolgens was hij boos. En toen zij hij:

“Jullie kennen mij niet omdat jullie denken dat ik jullie broer ben… jullie denken dat ik je …. ben… wat dan ook, ik ben een buur van jullie, jullie denken dat ik jullie kasten repareerde of jullie vogelbadjes maakte of zo iets. Ik ben dat niet meer.”

Zolang als je hier bent, zul je dat hebben. Zolang je hier bent, zal dat de prestatie zijn van je geest in de nieuwe ontdekking van jou in het proces van … wat? Geven! In de Twee Emoties in de Blokkades voor Vrede – de wens je er van te ontdoen; wanneer je die vrede wordt aangeboden verwerp je die onmiddellijk in plaats van haar weg te geven als de zekerheid van wat je bent.

Zullen we eens kijken naar wat er zich afspeelt? Jullie zijn dit nu allemaal in je denkgeest aan het herkauwen. Ieder van jullie individueel bevindt zich in een proces van twijfel in elk onderzoek van je associatie met jezelf. Gelukkig, niet door enige inspanning die met jou te maken heeft, bestaat er voldoende helderheid van hele denkgeest in jou waar je niet langer aan je eerdere associaties oude concepten opdringt van de aard van je verdediging tegen wat je dacht dat je was. Dat is hoe eenvoudig dit is. Dus liefde gaat zijn het laten gaan van die angst.

De totale cyclus van de menselijke conditie, van het moment van zijn eerste contact met de mogelijkheid van de werkelijkheid, is in de eerste plaats gebaseerd op de verleidingen van deze wereld. “Neem deze macht die je nu hebt en converteer haar tot het levensonderhoud van jou.” Dit is Jezus, nietwaar? De hele beschrijving van het Nieuwe Testament is dit.

En toen de verzoeker tot Hem kwam zei deze: Indien Gij Gods Zoon bent, zeg dan dat deze stenen broden worden. Maar Hij antwoordde en zei: Niet alleen van brood zal de mens leven, maar van alle woord, dat uit de mond Gods uitgaat. (Matteus 4:3-4)

De eerste verleiding zegt: converteer die steen in de macht van je eigen levensonderhoud. Je zult op een veel bevredigendere manier kunnen bestaan. Natuurlijk heeft Jezus deze antwoorden die hem nu in eerste instantie gegeven zijn door de transformatie van zijn denkgeest. Dat betekent niet dat hij niet wordt verleid. Absoluut.

Toen nam de duivel Hem mee naar de heilige stad en hij stelde Hem op de rand van het dak van de tempel, en zei tot Hem: Indien Gij Gods Zoon bent, werp Uzelf dan naar beneden; er staat immers geschreven: Aan zijn engelen zal Hij opdracht geven aangaande u, en op de handen zullen zij u dragen, opdat gij uw voet niet aan een steen stoot. Jezus zei tot hem: Er staat ook geschreven: Gij zult de Heer, uw God, niet verzoeken. (Mattheus 4:5-7)

Verleiding nummer twee zegt op de top hiervan te komen. Gooi jezelf eraf. Laat zien hoe je nu een lichaam ontwikkeld hebt dat onschendbaar is, een lichaam dat zichzelf nu kan dragen met gebruik van die macht.

Wederom nam de duivel Hem mee naar een zeer hoge berg en hij toonde Hem al de koninkrijken van de wereld en hun heerlijkheid, en zei tot Hem: Dit alles zal ik U geven, indien Gij U nederwerpt en mij aanbidt. Toen zei Jezus tot hem: Ga weg, satan! Er staat immers geschreven: De Here, uw God, zult gij aanbidden en Hem alleen dienen. (Mattheus 4:8-10)

En ten derde, natuurlijk, zegt hij: buig je voor mij en ik zal je alles geven wat er is. Nu, de verleiding angst de manier te laten zijn waarin je bestaat ligt individueel in je eigen denkgeest en is niet buiten je. Ik ga je de oplossing geven voor het probleem van de twee emoties. Jezus van Nazareth geeft je, waar hij de twee emoties in hoofdstuk 13 adresseert, onmiddellijk een sterke indicatie dat jij de oorzakelijkheid en de conditie bent waarin jij jezelf bevindt. Dat wil niet zeggen dat je dat duidelijk was op het moment dat je de angst voelt; was dat wel zo geweest dan zou je niet angstig zijn. Sommigen van jullie die zich bevinden in deze laatste momenten van deze volledige transformatie ontwaken plotseling en ervaren directe en ongelofelijke angst. Dat is een ware uitspraak, heel eenvoudig omdat je, ergens binnen je eigen relatie, de zekerheid hebt bedekt dat jij heel en volmaakt bent zoals God je geschapen heeft, en je leeft binnen die beperking.

Wat ik vanmorgen tegen je wil zeggen – dit is in het bijzonder waar van degenen die het idee van verlichting conceptueel hebben bestudeerd – is dat het perceptuele idee van wat Jezus onderging in zijn beproeving absoluut helemaal niets niets met jou te maken heeft – absoluut helemaal niets met jou te maken heeft met betrekking tot jouw observatie van een emotie. Het idee dat je daadwerkelijk de emotie van angst zou kunnen observeren is een van de angstigste vooruitzichten die je ooit zou kunnen onderhouden. Het zou dan de voorwaarden stellen aan de hand waarvan je van je angstigheid zou kunnen houden en de emotie beschrijven die je ervaart. Iedere beschrijving van de emotie die je ervaart – en sommigen van jullie doen dat nog steeds – zal niets anders zijn dan een controle van de situatie die de relatie rechtvaardigt tussen je broek en je jasje. De meesten van jullie gaan door het leven om te beginnen met die noodzaak, waar je geleerd bent dat te onderscheiden: overwin nooit de egoïstische associaties van je denkgeest die voorwaarden stellen voor relaties tussen oorzaak en gevolg die je het voordeel geven van de bewondering en/of verwerping van de assocaties van deze wereld.

De hele onderwijzingen van dit verlosserschap is “jouw koninkrijk is niet van deze wereld” (Johannes 18:36) en dat de kleren die je draagt je onverschillig moeten laten. (Mattheus 6:25). Ik doe de bergrede. Wees onverschillig. Kijk hoe onverschillig ik vanmorgen was. Was ik waarlijk onverschillig? Nee! Nee, ik was niet onverschillig. Ik maak me grote zorgen over hoe jij zou kijken naar die jasje dat ik draag. Tenslotte, ik wil dat je mij ziet als de verlosser van de wereld. Kun je mij zien als de verlosser van de wereld als mijn jasje en broek niet bij elkaar passen? Of zelfs directer, hoe zou jou gegarandeerd kunnen worden dat ik de verlosser ben precies omdat ze niet bij elkaar passen? Kun je dit horen? Dit is gewoon de voortdurende conditie waarin jij je bevindt die je rechtvaardigt. Ik wil je je eigen misvatting aanbieden. Ik wil dat je ziet dat het natuurlijk waar is. Maar de vasthoudendheid waarmee jij probeert het bestaan van je associatie in correspondentie met de illuse te demonstreren, is absurd. De meesten van jullie zien nu dat er eigenlijk helemaal niets in deze wereld gebeurt. Ik kijk naar je, je ziet het niet, niet echt. Ergens ga je nog steeds door met associëren in je eigen denkgeest in een idee over God en deze wereld, in plaats van te zijn wat je bent in de totaliteit van je eigen droomassociatie

Nergens wordt dit mooier gedemonstreerd dan in de twee emoties (hoofdstuk 13.5). Maar je leest het en je leest het en je zegt dat al deze fantoomfiguren die je hebt meegebracht gaan arbitreren in je conditie van goed en kwaad en wetboeken van bestaan voor je gaan opstellen die de beëindiging van jezelf in je eigen lichaam garanderen. Nu, je kunt kijken naar de compromisloze denkgeest van Jezus van Nazareth – of, hopelijk, jouw denkgeest, als die tevoorschijnkomt. Natuurlijk zou ieder oordeel dan slechts een poging zijn met jezelf te associëren met betekking tot wat je dacht dat je was. Dat is wat angst is, toch?

“Ik ben bang dat je dit niet zult horen.”

Kijk hoe je het gebruikt. Begrijp je? Het gaat nooit weg.

“Ik ben bang dat ik verliefd op je geworden ben.”

Alle beweringen zijn angstig! Toch moet je beweren en dan de oude bewering beschermen die je gemaakt hebt. 

“Ik ben ook bang dat ik verliefd op je geworden ben. Nou, laten we onze angst verliefd op elkaar te worden delen.”

Nergens, behalve in een beetje delen van eten en drinken, is er enige indicatie dat Jezus van Nazareth, of enig ontwakend bewustzijn, echt vrede vindt op deze aarde. Als je denkt dat je dat kunt, luister je niet werkelijk naar wat ik je vertel. Ik ben niet gekomen om hier vrede te vinden. Ik ben hier niet gekomen om je te laten zien hoe vredig dit was en hoe je het hier zou kunnen vinden. Ik ben hier gekomen om je de beproeving te laten zien waarin je deelneemt, ongeacht wat je besluit te doen. Ik laat je een alternatief zien voor de beproeving van het conflict tegen jezelf, ten eerste  met de erkenning dat je in conflict bent met het hele universum, en ten tweede met de vastbeslotenheid dat je niet kunt winnen, hoe je ook te werk gaat in je eigen beperking. Dat betekent echter niet dat je eraan kan ontsnappen door de beproeving zoals die binnen je eigen associatie is gedefinieerd te bevrijden. Dat kun je niet. Je pakt hem dan gewoon weer op als weer een andere vastbeslotenheid het conflict te authenticeren. Dus dit gaat om liefde; liefde en zekerheid zijn hetzelfde – die is tot de meesten van jullie die hier zitten gekomen en biedt je een volledige verlichting aan van de noodzaak van de verdediging van de menselijke conditie. Alle pogingen dat uit te drukken zijn vormen van confrontatie van de eerdere associatie waarin je je bevond.

Het vierde blokkade voor vrede: de angst voor God. Wat ga je nu doen? Jezus zegt: “Wat ga ik nou doen.” Elk van deze associaties in mijn eigen persoonlijke repertoir van terreur en pijn gaat mijn aandacht richten op de noodzaak voor mijn voottzetting van angst teneinde in deze wereld te bestaan. Hoor je wat ik zeg? Als ik dit opendoe en dit in het boek lees, zul je zeggen: O, wauw, luister naar wat dat zegt, de vierde te overwinnen blokkade volgend op de eerste drie – ten eerste de noodzaak je ervan te ontdoen, ten tweede de rechtvaardiging voor het lichaam – dit zijn allemaal verleidingen van de duivel – en de derde, die de laatste aantrekking van de duivel is, is de aantrekking van de dood zelf die veraderlijk is. Je wordt aangetrokken door de dood als rechtvaardiging voor de voortzetting van angst. Dan eindelijk, de angst voor God.

En nu sta je in ontzetting voor datgene wat je gezworen hebt nooit te zullen bekijken. Lui, sommigen van jullie hebben deze ervaring in de afgelopen drie dagen gehad. Je dacht dat dit op de een of andere manier perceptueel gebeurde. Het gebeurt niet perceptueel. Het gebeurt in de totaliteit van je denkgeest. Jongens, het is een echte ervaring.

Je zegt: “Nou, nu Jezus die ervaring heeft gehad, hoef ik hem niet te hebben.”

Wat doe je dan hier? Dit is de hele Cursus. Ik kan niet voor jullie staan als een ontwaakte denkgeest en zeggen: “Ik ben niet hier.” Maar elke keer dat ik dit aan je presenteer breng ik de totaliteit van mijn twijfels versus de totaliteit van mijn zekerheid met mij mee. Dat wil zeggen dat ik er niet de confrontatie mee aanga in een individuele associatie van twijfel, maar alleen samen met de totaliteit van de onmogelijkheid dat ik aan jou de zekerheid uitdruk van universele liefde. Maar mijn vastbeslotenheid dat te doen door het geven van de demonstratie van eenheid in mijn eigen hele denkgeest met betrekking tot de angst die ik heb overwonnen. Dat is wat dit is.

Je ogen zijn neergeslagen bij de herinnering aan wat jij je ‘vrienden’ hebt beloofd. Welke vrienden? Je moeder, je vader – jongens, als je dit wilt doen – alles in je eigen bestaande droom zijn je vrienden. Je hebt hen een belofte gedaan. Wat heb je hen beloofd? Dat je zou bestaan in deze associatie en oud worden in je lichaam en sterven. Is dat zo? Klas! [Allen: “Ja.”] Wie doet dat niet als mens? Dat is wat je bent als een mens. Dit is een belofte die je hebt gedaan in de associaties van je eigen illusie. 

Je ogen zijn neergeslagen bij de herinnering aan wat jij je ‘vrienden’ hebt beloofd. De ‘lieflijkheid’ van de zonde…

“Tsjonge, wat voel ik me goed, hij deed dat en ik niet. Dat zorgt ervoor dat ik me heel lieflijk voel, heel superieur in mijn associatie.”

Wat lief dat wij met elkaar kunnen delen ons niet met die andere associaties in de modder hoeven te wentelen. Wat een idee.

…de delicate verlokkelijkheid van schuld…

Ik zette vanmorgen de tv aan en het geroddel van de voorbije referentie is ondragelijk voor me. Elke associatie confronteert zichzelf in de beelden om zich heen in de vastbeslotenheid de schuld voort te zetten en daardoor te bestaan in een gescheiden associatie van God. Wauw.

De ‘lieflijkheid’ van de zonde, de delicate verlokkelijkheid van schuld, het ‘heilige’ wassen beeld van de dood…

Jullie zijn er dol op. Jongens, ik vertrek hier. Ik ben niet van hier. Jullie zijn er dol op. Je geeft er blijk van bij begrafenissen. Ik zie jullie. Elke mens heeft dat gedaan. Jullie is verteld dat je eer moet bewijzen aan die wassen figuur die daar nu ligt; die een goed leven geleefd heeft; dat die op zichzelf voldoende was. Dat heet geloof in God – geloof dat nadat jij je dood kunt demonstreren God jouw leven zal demonstreren. Wat een onzin. Jezus zegt hier “lieflijk” omdat het voor jou lieflijk is. Het netto resultaat zal zijn dat jij aardappelsalade kunt eten en daarna jello en blij zijn dat je niet dood bent en spijtig dat je niet dood bent. Dan heb je zowel de verlokkelijkheid van schuld als de angst ervoor. Dus je bestaat in een totale onwerkelijke relatie van de verlokkelijkheid van schuld en de angst ervoor. Als dat niet absurd is. Wauw. Is dat een werkelijke conditie in jou? Ja. Is er een manier waarop je de waarheid van jezelf te weten kunt komen? Natuurlijk, want je bent de waarheid, de weg en het licht.

…en de angst voor de wraak van het ego dat jij in bloed gezworen hebt niet af te vallen…

Dit is de lastigste les die je ooit zult lezen. Je had een overeenkomst met associaties van deze wereld – daargelaten dat die door je eigen denkgeest waren geconstrueerd; als je dat wist zou je de overeenkomst onmiddellijk vernietigen.  Je hebt een overeenkomst en alles in deze wereld rechtvaardigt de voortduring van jouw eigen bestaan. Nu, als dat niet een voortdurende onrust is, wat is het dan? Het is een voortdurend conflict in jouw eigen denkgeest dat bestaat door het bewustzijn van de mens. Het enige conflict in het hele universum is eenvoudigweg de menselijke conditie of een conditie van een constructie van een werkelijkheid in de scheiding van de oorzaak en het gevolgd van de totaliteitt van het universum. Dat is wat je hier aan het doen bent geweest.

…dat jij in bloed gezworen hebt niet af te vallen, dit alles verheft zich en gelast jou je ogen niet op te slaan.

Blijf hier bij ons. Doe dit niet. Er is geen bladzijde in het Nieuwe Testament waar Jezus van Nazareth de wereld niet confronteert met te eisen dat zij inziet dat hij niet van deze wereld is. Nooit. Er is nooit een tijd geweest dat enige afgod, die jij in deze associatie hebt geschapen, niet jouw aandacht eiste voor je noodzaak te bestaan en dood te gaan. Geen enkele tijd, ooit. Dit is wat je verlossing is. Ongeacht hoe het zich voordoet, het is een toewijding dat je bestaat in de scheiding van niets – het grote geheugenverlies, zoals dit zal zeggen, waaruit jij nu wakker wordt.

…het ‘heilige’ wassen beeld van de dood, en de angst voor de wraak van het ego dat jij in bloed gezworen hebt niet af te vallen, dit alles verheft zich en gelast jou je ogen niet op te slaan. Want je beseft dat, als je hiernaar kijkt en de sluier opgetild laat worden, zij voorgoed verdwenen zullen zijn. 

En je bent bang hen te verliezen. Je hebt dat omgekeerd. Jij dacht, nou ja, zij zullen bij me zijn. Nee, je angst die je de laatste paar dagen hebt ervaren is niets anders dan het verlies van je eigen bestaande zelf. Je hebt het volste recht er bang voor te zijn. Maar je bent er niet bang voor omdat je het beschrijft als angst; je bent er bang voor omdat je een transformatie ondergaat van je eigen denkgeest, en wat geen liefde is is angst. Wanneer je liefde vindt, ben je er bang voor, dus probeer je je eigen werkelijkheid te demonstreren die eerst liefde was en die wijst jou nu af vanwege nieuwe associaties in je denkgeest. Nu ben je voor dat moment verstrikt… waar? Tussen liefde en angst. Ik zou willen dat ik dit echt kon onderwijzen. Ik garandeer je dat dit precies is wat er in elke denkgeest gebeurt. Nu, dat is een kloof. En ik ben een voorziening voor die kloof als je me dat laat zijn. Dit is het hele idee van liefde en angst. Er is daar een kloof. Deze hele wereld zal zeggen: “Vlug, vul die kloof met angst.” Want als je dat niet doet zul je de wereld verlaten. Kun je dit horen? Als je haar niet opvult met angst en haar identificeert, je een ervaring hebben van niet van deze wereld te zijn, want je bent niet van deze wereld. Dat is een werkelijke gebeurtenis.

Ik zag dat je dat zag. Wat gebeurde er? Je bent niet langer schuldig aan correspondentie met je associaties. Jezus staat op en zegt: “Laat de wereld je niet vertellen wat je bent.” Hou op te handelen naar de akkoorden van je eigen denkgeest. Gebruik je denkgeest te denken door het het proces van de correspondentie met de angst van jezelf. Dat is wat er met je gebeurt. Dus de definitie ervan, als een verlosser, is helemaal niet vreugdevol. Het is een beproeving. Hoe denk je dat het zou voelen wanneer je hier in komt, klaarblijkelijk ben je verlicht en je bent geen mens – nog afgezien dat er niet zoiets is als een mens. Ik verzeker je dat er niet zo iets is als een gespleten denkgeest. Ik verzeker je dat er niet zoiets is als wat niet weet wat het is. Nu je te weten bent gekomen wie je bent, kijk je naar een wereld die niet weet wat het is en die afhankelijk is van angst om haar afscheiding van God te rechtvaardigen. Wat een vreselijke plek om je zelf te bevinden. Maar in de toestand die je hebt geëvolueerd ligt het element besloten van de zekerheid van de verschijning van jouw eigen gevende en liefdevolle en delende denkgeest. Dat komt omdat God slechts gevend, liefdevol en delend is. Je kunt niet ontsnappen aan de emotie van liefde, niet als gedefinieerd door je bestaan, maar als een ontdekking dat je heel en volmaakt bent zoals God je geschapen heeft. 

Want je beseft dat, als je hiernaar kijkt en de sluier opgetild laat worden, zij voorgoed verdwenen zullen zijn. 

Dit is niet vreugdevol, dit is beangstigend.

Al je ‘vrienden’, je ‘beschermers’ en heel je ‘thuis’… alles wat je gedaan hebt als een mens zal eenvoudig verdwijnen. Waarom zou je niet bang zijn? Natuurlijk ben je bang.